شمارهٔ ۱۸۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به سبک عرفانی و عاشقانه است و به توصیف زیبایی‌های عشق و محبت می‌پردازد. شاعر از معشوق خود درخواست می‌کند که با لبخند و زیبایی‌هایش (شکرستان، انگبین، نقل و...) دل‌ها را شاد کند و فضایی از خوشی و محبت به وجود آورد. او همچنین به اهمیت گفت‌وگو و ارتباط با بزرگان اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که نباید خرده‌گیری و سخنان بیهوده در میان آید. در پایان، شاعر به عشق و وصال اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که زیبایی‌های خود را به نمایش بگذارد و دشواری‌های فاصله را کاهش دهد.
خنده ای کن شکرستان دهن بازگشایانگبین زان لب چون برگ سمن باز گشای
هوش مصنوعی: لبخندی بزن که بوی شیرینی را در فضا پخش کند و مانند زنبوری که عسل میسازد، دهن تو را به شادی پر کند. لبهایت را مثل برگهای درخت سمن به آرامی از هم باز کن.
نقل شاهانه تو پسته و عناب سزدمردمی کن، قدری گنج دهن بازگشای
هوش مصنوعی: ایران ما را برای پذیرایی از مهمانان خاص، پسته و عناب معطر و باکیفیت میسازد. بنابراین، مردمی و مهربان باش و کمی از گنجینهات را برای دیگران به نمایش بگذار.
با بزرگان نرسد خرده سخن می گوییخرده گیری به میان نیست، سخن بازگشای
هوش مصنوعی: با افراد بزرگوار و با دانش نباید به جزئیات بیاهمیت پرداخته شود؛ بلکه باید به موضوعات مهم و اساسی پرداخته شود.
جعد تو تنگ به کار دل ما پیچیده ستپنجه ای چند ز جعد چو شکن بازگشای
هوش مصنوعی: موهای تو به قدری زیبا و پیچیده است که دل ما را به تنگنا کشیده و انگشتان ما به خاطر جعد و پیچش آن، بارها به هم گره خوردهاند. اگر تو با یک حرکت ساده موهایت را بازکنی، همه این درد و سختیها برطرف خواهد شد.
هست کوتاه شب وصل درازیش ببخشزان سر زلف سیه نیم شکن بازگشای
هوش مصنوعی: شب وصال کوتاه است، پس آن را تحمل کن و به خاطر موهای سیاهش، نیمه بازش را بگشای.