شمارهٔ ۱۸۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از جدایی و درد عاشقانه صحبت می‌کند. او از غم و سوز دل ناشی از فاصله‌اش با معشوق می‌گوید و احساس می‌کند که حتی شادی هم نمی‌تواند غمش را کم کند. شاعر به یادآوری شبهای پر درد عاشقان می‌پردازد و از معشوق خود می‌خواهد که به او بگوید کجاست. او به شدت در حسرت جمال معشوق است و خود را فروتنانه آماده می‌کند تا در کوی معشوق گدایی کند، زیرا در دنیای وصال او احساس آرامش و خوشبختی می‌کند.
ای بیغم از دل من، بسیار شد جداییشادی به رویت ار چه بر غم کنان نیایی
هوش مصنوعی: ای بیغم، غمهای من از دل رخت بیرون رفته است؛ جداییِ تو بسیار شده. اگرچه بر چهرهی غمگینان نیاوری، اما شادیات به من ارزان نمیآید.
گفتی، رهات کردم از خنجر سیاستدل سوختی و جانم آتش برین رهایی
هوش مصنوعی: گفتی که از چنگال سیاست رهایت کردم، اما دل تو سوخته و جانم به خاطر این رهایی در آتش است.
داند چگونه باشد شبهای دردمندانآن کس که خفته یک روز بر بستر جدایی
هوش مصنوعی: کسی که یک بار بر بستر جدایی خوابیده، میداند شبهای دردمندان چگونه میگذرد.
شبهای عاشقان را شمع مراد نبودرسوای شهر و کو را چه جای پارسایی
هوش مصنوعی: در شبهای عاشقانه، شمع نشانهای از آرزو و خواستهها نبود و در چنین حالتی، رسوایی در شهر و در کوچهها چه معنایی دارد که بخواهد به پاکدامنی و درستی اشاره کند؟
خورشید آسمان را چون کم توان رسیدنبر جای رقص می کن، ای ذره هوایی
هوش مصنوعی: خورشید آسمان را مانند کسی که به سختی میتواند به هدفش برسد، میرقصد. ای ذرهای از هوا!
در حسرت جمالت جانم به لب رسیدهای دستگیر جان ها، آخر بگو، کجایی؟
هوش مصنوعی: من به شدت مشتاق دیدن زیبایی تو هستم و حالا جانم به لب رسیده است. ای کسی که جانها را نجات میدهی، لطفاً بگو کجا هستی؟
آن من نیم که باشم در ملک وصل خسروبگذار تا به کویت خوش می کنم گدایی
هوش مصنوعی: من آن شخصی نیستم که در سرزمین وصال محبوب بمانم؛ بگذار تا در کوی تو با خوشحالی به حساب گدایی و خواستههایم زندگی کنم.