شمارهٔ ۱۸۵۸
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و جدایی است. شاعر با به تصویر کشیدن احساسات خود، می‌گوید که دلها با یک نگاه و خنده دزدیده می‌شوند و جان‌ها به عشق و زیبایی معشوق می‌سوزند. او در حسرت جدایی و غم فراق معشوقش به سر می‌برد و می‌گوید که بارها در این غم دست و پا زده و حالش به خاطر دوری معشوقش خراب است. او همچنین از اشک‌هایش می‌گوید که مانند سرمه‌ای برای روشن‌تر کردن چشمش عمل می‌کند. در نهایت، شاعر یادآوری می‌کند که او، عاشق ساده‌ای است و در این رابطه، چه بسا معشوقش چندان به او توجه نکند.
دلها به غمزه دزدی، چون خنده برگشاییجانها به عشوه سوزی، چون زلف را نمایی
هوش مصنوعی: دلها با یک نگاه حرکتی به سرقت میروند، همانگونه که یک خنده میتواند زندگیها را دوباره زنده کند. جان‌ها هم مانند شعلهای می‌سوزند، زمانی که زیبایی زلفهای تو نمایان میشود.
دلها بری و گویی، من دلبری ندانمبازی ز زلف بستان تعویذ دلربایی
هوش مصنوعی: دلها آزاد و بیقید و شرط هستند و من نمیدانم چگونه باید در عشق دل را به بازی بگیرم؛ زیبا بودن بهخاطر زلفهای دلربای تو است.
هستم فتاده در غم برخاسته ز هستیهیچ افتدت که گه گه در دیدن من آیی
هوش مصنوعی: من در غم افتادهام، اما از هستی برخواستهام. آیا تو هم به دلایلی افتادهای که گاهی برای دیدن من بیایی؟
گردد دل غمینم خون از برای جانانزیرا که می برآید حال من از جدایی
هوش مصنوعی: دل غمگین من به خاطر محبوب خون میشود، چرا که حال من از جدایی به شدت تغییر می‌کند.
خون شد ز گریه دیده، بفشان ز زلف گردیتا دیده سرمه سازد از بهر روشنایی
هوش مصنوعی: چشمم از گریه به خون آمده، پس موهای بلندت را باز کن تا بتوانم با آن، سرمه‌ای برای روشن کردن چشمانم بسازم.
چندین مگو که خسرو با من چه کار دارد؟آخر تو روز عیدی، من بنده روستایی
هوش مصنوعی: نپرس که پادشاه با من چه نسبتی دارد! در نهایت، من یک فرد عادی و ساده از یک روستا هستم و روز عید هم همین را نشان میدهد.