شمارهٔ ۱۸۷۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف احساسات خود نسبت به معشوق می‌پردازد. او از آسیب‌هایی که معشوق به دل او می‌زند صحبت می‌کند و می‌گوید که با هر نگاه و رفتار او، قلبش مورد هدف تیر غم و حسرت قرار می‌گیرد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که حسرت معشوق بر دلش سنگینی می‌کند و آرزو دارد که زیبایی‌های او را به کاغذی از عشق تبدیل کند. در عین حال، او از عذابی که به خاطر معشوق متحمل می‌شود، سخن می‌گوید و می‌پرسد که این رویای شیرینی که در شب دارد چه معنایی می‌تواند داشته باشد. او به ناسازگاری بین عشق و سختی‌ها اشاره کرده و می‌گوید که چقدر این احساسات برایش پیچیده و دردناکند. در نهایت، شاعر از ادعای دیگران مبنی بر این که عشقش به معشوق از دست رفته است، ابراز تردید می‌کند و به قضا و قدر اشاره می‌کند.
گاهم ز غمزه‌ها هدف تیر می‌کنیگاهم زبون چشم زبون گیر می‌کنی
هوش مصنوعی: گاهی چشمانت به نرمی و زیبایی هدف تیر میشوند و گاهی با زبان نگاهت، خود را در دلها جا می‌کنی.
من جامه کاغذین کنم از رشک کاغذتکان را چو برگ که هدف تیر می‌کنی
هوش مصنوعی: من به خاطر حسادت به کاغذ تو، لباس کاغذی میپوشم، زیرا تو را مانند برگ، هدف تیر قرار میدهی.
خون‌ها که می‌خورانیم، از تو بدین خوشمگویی به کام من شکر و شیر می‌کنی
هوش مصنوعی: ما خون‌ها را که مینوشیم، تو از این موضوع آگاه هستی و به کام من مثل شکر و شیر خوشی میآوری.
شب گوییا به خواب لبم بر دهان تستاین خواب را بگو که چه تعبیر می‌کنی؟
هوش مصنوعی: شبی به نظر میرسد که لبم بر دهان تو قرار دارد. حالا این خواب را برایم بگو که چه معنایی از آن استخراج می‌کنی؟
من از غمت خمیده، تو گویی جوان شدیخوش خنده‌ای‌ست اینکه به تدبیر می‌کنی
هوش مصنوعی: من از غم تو ناراحت و اندوهگین هستم، اما تو ظاهراً به جوانی رسیدهای و با خوشحالی زندگی می‌کنی. این نشان میدهد که تو با تدبیر و برنامهریزی به جلو میروی.
گفتی بلا رسد که به خواریت می‌کشدجان عزیز من، تو چه تقصیر می‌کنی؟
هوش مصنوعی: تو گفتی که اگر بلایی به تو برسد، جان عزیز من به خطر میافتد. حالا میپرسم که تو چه تقصیری در این میان داری؟
هردم مگو، ز یاری خسرو مراست شکزیرا سخن مخالف تقدیر می‌کنی
هوش مصنوعی: هرگز نگو که یاری و کمک خسرو برای من است، زیرا این سخن با اراده و تقدیر مخالف است.