شمارهٔ ۱۸۹۶ - امیرخسرو دهلوی

نه از ره ست که گوییم کبک خوش گامیکه کبک قهقهه بر خود زند چو بخرامی

ز شرم سر به گریبان فرو برد غنچهاگر به باغ روی، کان چنان گل اندامی

چو ذره زیر و زبر می شوند مشتاقاندر آن زمان که چو خورشید بر سر بامی

اگر تویی به سرانجام بد ز من خرسندکدام حال مرا به ز بد سرانجامی؟

به سینه می گذری هر دمی و می سوزیکه آتشی تو، به خاشاک در نیارامی

نگشت سیر ز طوفان آتش شوقتدلم که بود گوارانش دوزخ آشامی

کسی که لاف زد از سوز عشق شمع وشاناگر کم است ز پروانه ای، زهی خامی

چرا کشد ز گریبان عشق سر آن کونکرده پاره یکی پیرهن به بدنامی

بباز بهر هوس جان به کام دل، خسروکه هست مر همه را مردنی به ناکامی