شمارهٔ ۱۹۱۵
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد و از او خواسته می‌شود که همواره درخشنده و پاینده باشد. شاعر به شکلی عاشقانه از محبتی که به او شده، ابراز شکرگزاری می‌کند و از معشوق می‌خواهد که کمی جفا را کاهش دهد تا در روز محشر شرمنده نباشد. او همچنین می‌خواهد که اگر در درد و غم دنیا آزاد باشد، به خاطر حضور معشوق راضی است. شاعر بیان می‌کند که اگر معشوق با ناز و شوخی وارد حیات شود، آن گاه می‌تواند هزاران خوشی و نعمت را به ارمغان بیاورد. در کل، این شعر حاکی از عشق و احساسات عمیق شاعر به معشوق است.
به خوبی همچو مه تابنده باشیبه ملک دلبری پاینده باشی
هوش مصنوعی: به زیبایی و درخشش مانند ماه باش و در دلها جاودانه و محبوب بمان.
من درویش را کشتی به غمزهکرم کردی، الهی زنده باشی
هوش مصنوعی: من درویش را با نگاه زیبا و فریبندهات به کام مرگ کشاندی، امیدوارم همواره سالم و سرحال باشی.
جفا کم کن که فردا روز محشرز روی عاشقان شرمنده باشی
هوش مصنوعی: کمتر به درد و رنج من بیفزا، زیرا که در روز قیامت ممکن است از روی عاشقان خجالت بکشی.
ز غمهای جهان آزاد باشماگر تو همنشین بنده باشی
هوش مصنوعی: اگر تو کنارم باشی، میتوانم از غمهای دنیا رهایی یابم.
جهان سوزی، اگر در غمزه آییشکرریزی، اگر در خنده باشی
هوش مصنوعی: اگر با نگاهی غمگین به دنیا بنگری، همه چیز را سوزاننده خواهی دید، ولی وقتی که لبخند به لب داشته باشی، همه چیز شیرین و دلپذیر خواهد بود.
به رندی و به شوخی و به صد نازهزاران خان و مان برکنده باشی
هوش مصنوعی: در رفتار خود با طعنه و شوخی و ناز و کرشمه، تو میتوانی هزاران دل را بهدست آوری و دلها را از خود دور کنی.