شمارهٔ ۱۹۷۶

هوش مصنوعی: این شعر از یک شاعر عاشقانه است که دلتنگی و غم ناشی از فقدان یار را بیان می‌کند. شاعر از زمانی صحبت می‌کند که یاری داشته و حالا او را از دست داده است. یادگارهایی از او برایش باقی مانده که آرزو می‌کند ای کاش تعداد بیشتری از آن یادگارها را داشت. شاعر به دروغگویی یار اشاره می‌کند که وی را فریب داده و در نتیجه دلی پر از غم و حسرت برایش باقی مانده است. او به وضعیت خوبی که پیش از این داشته و مقام و محبت یار اشاره می‌کند و با نوستالژی به روزهای خوش گذشته خود می‌پردازد. در نهایت، دردی که از جدایی و محبت یار به قلبش چنگ می‌زند را با زبانی پر از احساس و شعف بیان می‌کند.