شمارهٔ ۱۹۹۱ - امیرخسرو دهلوی

رفت سرما و صبا می دهد از گل خبریپس ازین ما و لب جوی و رخ سیم بری

از پی آنکه در آیند بهشتی رویانباغ گویی که گشادست ز فردوس دری

نیکویان در چمن و دیده نرگس بر گلبا چنان چشم، دریغا که ندارد نظری

غنچه گر دعوی مستوری و مستی می کردبعد از آن بینیش از دست صبا جامه دری

تو و صحن چمن، ای مرغ و من و کوی کسیکه ترا هست به گل عشق و مرا با شکری

بلبل از تیزی آواز جگرها بشکافتمرده باشد که ندارد ز جراحت اثری

سرو را فاخته می گفت که سرسبز بمانگر چه از شاخ جوانیت نخوردیم بری

خسرو این سکه گفتار که در مدح تو زدغرض اخلاص تو بودست نه سیم و نه زری