غزل شمارهٔ ۱۱۵ - به سروناز شیراز
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های شیراز و عشقش به این شهر اشاره می‌کند. او از نرگس و نارنج که نماد زیبایی هستند یاد می‌کند و از سرو و سمن که به او سلام می‌دهند. شاعر احساس می‌کند که زیبایی‌های شیراز مانند طالع خوشی برای اوست و یاد آتشکده پارس و معبد زرتشت او را به شور می‌آورد. او خود را در گنجینه راز می‌یابد و از شمعی که از شیخ افروخته شده، سخن می‌گوید. شاعر درباره عشق و حسرت پروازش نیز صحبت می‌کند و به بازی‌های سرنوشت اشاره می‌کند که به عشق او شکل می‌دهد. در نهایت، او از تلاش برای بیان این احساسات در قالب شعر سخن می‌گوید و می‌خواهد داستان عشقش را بنوازد.
باز شد روزنی از گلشن شیراز به منمی‌کشد نرگس و نارنج سری باز به من
هوش مصنوعی: در یک روز زیبا از باغ خوشبو شیراز، بویی به من میرسد که از زیبایی گل نرگس و درخت نارنج است. این عطر دلنشین دوباره مرا به خود میکشاند.
سروناز ارم از دور به من کرد سلامجای آن را که چنان سرو کند ناز به من
هوش مصنوعی: سرو زیبای ارم از دور به من سلام کرد، اما من انتظار داشتم کسی که اینقدر زیبا و ناز دارد، جدیتر به من توجه کند.
آدم انگاشت به لطف ملکوتم شیرازکه چنین سرو و سمن داشت، سرانداز به من
هوش مصنوعی: آدم فکر کرد که به خاطر زیبایی‌های شهر شیراز، مانند درختان سرو و گلهای سمن، در میان نعمتها و خوشیها قرار دارد و به همین دلیل به او انگیزه و شوقی برای زندگی داد.
افق طالع من طلعت باباکوهی استکو فروتابد از آن کوه سرافراز به من
هوش مصنوعی: طلوع آفتاب زندگی من از جانب کوه باباکوهی است، که این نور و روشنی از آن کوه بلند و افتخارآمیز به من میتابد.
گویی آتشکدهٔ پارس شکفت از سر شوقیاد شد از معبد زرتشت دری باز به من
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که آتشکدهٔ پارس به خاطر یادآوری معبد زرتشت دوباره جان گرفته و برای من دری به سوی دانش و نور باز شده است.
بانی کلک فریدون به قطار از شیرازبار زد قافلهٔ شکر اهواز به من
هوش مصنوعی: فریدون، که خالق و استاد در کلام است، بار شیرینی از اهواز به شیراز فرستاد تا قافلهٔ شکر را راهی کند.
با سر نامه گشودم در گنجینهٔ رازکه هم از خواجه گشوده است در راز به من
هوش مصنوعی: با سر نامهای را گشودم که در آن چیزهای پنهانی وجود داشت، زیرا خود خواجه نیز در این رازها به من پرده برداشته است.
شمعی از شیخ شکفته است شبستان افروزگرچه پروانه دهد رخصت پرواز به من
هوش مصنوعی: شمعی از شخصیت شیخ در شبستان روشنایی میبخشد. هرچند که پروانه اجازه پرواز به من نمیدهد، اما هنوز هم نور و گرمای آن شمع مرا جذب می‌کند.
شور عشقی که نهفته است در این ساز غزلعشوه‌ها می‌دهد از پردهٔ شهناز به من
هوش مصنوعی: احساس شوری که در این ساز شعر وجود دارد، به من پیامهایی از زیبایی و جذابیت می‌دهد که از پشت پردهٔ شخصیت جذاب به من میرسد.
دل به کنج قفس از حسرت پروازم سوختگو هم آواز چمن کم دهد آواز به من
هوش مصنوعی: دل من از حسرت پرواز در کنج قفس میسوزد. حتی اگر چمن هم آواز من باشد، باز هم به من کم کمک می‌کند.
تا چه بازی کند این بخت بدانجامم بازنردها باخته این عشق خوش‌آغاز به من
هوش مصنوعی: تا ببینم این سرنوشت چقدر میتواند بازی کند؛ زیرا در این عشق که خوب آغاز شده، من دیگر نردهای زیادی باختهام.
نقشی از عهد عتیقم من و محو ای نقاشزحمت خود مده و خجلت پرواز به من
هوش مصنوعی: من یادگاری از روزگاران گذشتهام و ای نقاش، زحمت نکش و نگران نباش که من به جایی پرواز نخواهم کرد.
شهریارا به غزل عشق نگنجد بگذارشرح این قصهٔ جانسوز دهد ساز به من
هوش مصنوعی: شهریارا، در غزل عشق نمیتوان محدود شد، پس بگذار ساز بیاید و داستان این درد عاطفی را برایم بگوید.