گزیدهٔ غزلیات

غزل شمارهٔ ۱ - مکتب حافظ

گذار آرد مَهِ من گاه‌گاه از اشتباه اینجا

غزل شمارهٔ ۲ - مناجات

علی ای همای رحمت، تو چه آیتی خدا را

غزل شمارهٔ ۳ - غزاله صبا

به چشمک این همه مژگان به هم مزن یارا

غزل شمارهٔ ۴ - هفتاد سالگی

سنین عمر به هفتاد می‌رسد ما را

غزل شمارهٔ ۵ - ارباب زمستان

زمستان پوستین افزود بر تن کدخدایان را

غزل شمارهٔ ۶ - داغ لاله

بیداد رفت لالهٔ بر باد رفته را

غزل شمارهٔ ۷ - طور تجلی

شب به هم درشکند زلف چلیپایی را

غزل شمارهٔ ۸ - در راه زندگانی

جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را

غزل شمارهٔ ۹ - حالا چرا

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

غزل شمارهٔ ۱۰ - ناکامیها

زندگی شد من و یک سلسله ناکامی‌ها

غزل شمارهٔ ۱۱ - دریاچه اشک

طبعم از لعل تو آموخت درافشانی‌ها

غزل شمارهٔ ۱۲ - آشیان عنقا

زین همرهان همراز من تنها تویی تنها بیا

غزل شمارهٔ ۱۳ - سوز و ساز

باز کن نغمه جانسوزی از آن ساز امشب

غزل شمارهٔ ۱۴ - ساز حبیب

صدای سوز دل شهریار و ساز حبیب

غزل شمارهٔ ۱۵ - نقش حقایق

ای چشم خمارین که کشد سرمه خوابت

غزل شمارهٔ ۱۶ - مرغ زخمی

ای جگرگوشه، کیست دمسازت؟

غزل شمارهٔ ۱۷ - دل درویش‌نوازت

ای چشم خمارین، تو و افسانهٔ نازت

غزل شمارهٔ ۱۸ - خودپرستی خداپرستی

تا چشم دل به طلعت آن ماه منظر است

غزل شمارهٔ ۱۹ - دیدار آشنا

ماهم که هاله‌ای به رخ از دود آهش است

غزل شمارهٔ ۲۰ - بر سر خاک ایرج

ایرجا سر بِدَرآور که امیر آمده است

غزل شمارهٔ ۲۱ - یکشب با قمر

از کوری چشم فلک امشب قمر اینجاست

غزل شمارهٔ ۲۲ - همت ای پیر

پا شو ای مست که دنیا همه دیوانهٔ توست

غزل شمارهٔ ۲۳ - زکات زندگی

شب همه بی تو کار من شکوه به ماه کردن است

غزل شمارهٔ ۲۴ - سپاه من

منم که شعر و تغزل، پناهگاه من است

غزل شمارهٔ ۲۵ - چراغ هدایت

کنون که فتنه فرا رفت و فرصت است ای دوست

غزل شمارهٔ ۲۶ - کاروان بی‌خبر

کاروان آمد و دلخواه به همراهش نیست

غزل شمارهٔ ۲۷ - چشم انتظار

ندارِ عشقم و با دل سر قمارم نیست

غزل شمارهٔ ۲۸ - فریده

هیچ آفریده‌ای به جمال فریده نیست

غزل شمارهٔ ۲۹ - انتحار تدریجی

خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیست

غزل شمارهٔ ۳۰ - کنج فنا

سری به سینه خود تا صفا توانی یافت

غزل شمارهٔ ۳۱ - چشم مست

برداشت پرده شمعم و پروانه پرگرفت

غزل شمارهٔ ۳۲ - مسافر مجنون

رفتم و بیشم نبود روی اقامت

غزل شمارهٔ ۳۳ - اشک شوق

دیر آمدی که دست ز دامن ندارمت

غزل شمارهٔ ۳۴ - ملال محبت

گاهی گر از ملال محبت بخوانمت

غزل شمارهٔ ۳۵ - دستم به دامانت

نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانت

غزل شمارهٔ ۳۶ - ویلن تاج‌بخش

شنیده‌ام که به شاهان عشق بخشی تاج

غزل شمارهٔ ۳۷ - دیوان و دیوانه

یا رب مباد کز پا جانان من بیفتد

غزل شمارهٔ ۳۸ - خزان جاودانی

مه من هنوز عشقت دل من فگار دارد

غزل شمارهٔ ۳۹ - گل پشت و رو ندارد

با رنگ و بویت ای گل گل رنگ و بو ندارد

غزل شمارهٔ ۴۰ - شتاب شباب

شباب عمر عجب با شتاب می‌گذرد

غزل شمارهٔ ۴۱ - وداع جوانی

جوانی حسرتا با من وداع جاودانی کرد

غزل شمارهٔ ۴۲ - طغرای امان

آمد آن شاهد دل برده و جان بازآورد

غزل شمارهٔ ۴۳ - ستاره صبح

چو آفتاب به شمشیر شعله برخیزد

غزل شمارهٔ ۴۴ - من نخواهد شد

رقیبت گر هنر هم دزدد از من، من نخواهد شد

غزل شمارهٔ ۴۵ - رؤیای جوانی

کاش پیوسته گل و سبزه و صحرا باشد

غزل شمارهٔ ۴۶ - بهار زندانی

بی تو ای دل نکند لاله به بار آمده باشد

غزل شمارهٔ ۴۷ - عیدی عشاق

صبا به شوق، در ایوان شهریار آمد

غزل شمارهٔ ۴۸ - یادی از ایرج

خوابم آشفت و سر خفته به دامان آمد

غزل شمارهٔ ۴۹ - افسانه شب

ماندم به چمن شب شد و مهتاب برآمد

غزل شمارهٔ ۵۰ - جلوه جلال

شب است و چشم من و شمع اشک‌بارانند

غزل شمارهٔ ۵۱ - مسافر همدان

مسافری که به رخ اشک حسرتم بدواند

غزل شمارهٔ ۵۲ - سیل روزگار

لبت تا در شکفتن لاله سیراب را ماند

غزل شمارهٔ ۵۳ - سرود ساربان

بهار آمد که بازم گل به باغ و بوستان خواند

غزل شمارهٔ ۵۴ - عید خون

نوجوانان وطن بستر به خاک و خون گرفتند

غزل شمارهٔ ۵۵ - درس محبت

روشنانی که به تاریکی شب گردانند

غزل شمارهٔ ۵۶ - هفت خوان عشق

سبوکشان که به ظلمات عشق خضر رهند

غزل شمارهٔ ۵۷ - بارگاه حافظ

شب‌ها به کنج خلوتم آواز می‌دهند

غزل شمارهٔ ۵۸ - حافظ جاویدان

تا که از طارم میخانه نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ ۵۹ - جلوه جانانه

شمعی فروخت چهره که پروانهٔ تو بود

غزل شمارهٔ ۶۰ - خوابی و خماری

دوش در خواب من آن لاله‌عذار آمده بود

غزل شمارهٔ ۶۱ - بازار شوق

یاد آن که جز به روی منش دیده وا نبود

غزل شمارهٔ ۶۲ - او بود و او نبود

اشکش چکید و دیگرش آن آبرو نبود

غزل شمارهٔ ۶۳ - اشک ندامت

گر به پیرانه سرم بخت جوانی به سر آید

غزل شمارهٔ ۶۴ - روزه‌شکن

تا دهن بسته‌ام از نوش‌لبان می‌برم آزار

غزل شمارهٔ ۶۵ - ای شیراز

دیدمت دورنمای در و بام ای شیراز

غزل شمارهٔ ۶۶ - به یاد استاد فرخ

فَرُّخا از تو دلم ساخته با یاد هنوز

غزل شمارهٔ ۶۷ - سینمای خزان

شب است و باغ گلستان خزان رؤیاخیز

غزل شمارهٔ ۶۸ - جمال کعبه

اگر که شبرو عشقی چراغ ماهت بس

غزل شمارهٔ ۶۹ - افسانه روزگار

قمار عاشقان بردی ندارد از نداران پرس

غزل شمارهٔ ۷۰ - گله عاشق

آتشی زد شب هجرم به دل و جان که مپرس

غزل شمارهٔ ۷۱ - خدا حافظ

به تودیع تو جان می‌خواهد از تن شد جدا حافظ

غزل شمارهٔ ۷۲ - شهید عشق

به خاک من گذری کن چو گل گریبان چاک

غزل شمارهٔ ۷۳ - غنای غم

از غم جدا مشو که غنا می‌دهد به دل

غزل شمارهٔ ۷۴ - یاران دغل

گر من از عشق غزالی غزلی ساخته‌ام

غزل شمارهٔ ۷۵ - هجران کشیده ام

دامن مکش به ناز که هجران کشیده‌ام

غزل شمارهٔ ۷۶ - زندان زندگی

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم

غزل شمارهٔ ۷۷ - نالهٔ ناکامی

برو ای تُرک که تَرک تو ستمگر کردم

غزل شمارهٔ ۷۸ - لاله سیراب

نفسی داشتم و ناله و شیون کردم

غزل شمارهٔ ۷۹ - حراج عشق

چو بستی در به روی من، به کوی صبر رو کردم

غزل شمارهٔ ۸۰ - بخت خفته و دولت بیدار

ماهم آمد به در خانه و در خانه نبودم

غزل شمارهٔ ۸۱ - خمار انتظار

شب گذشته شتابان به رهگذار تو بودم

غزل شمارهٔ ۸۲ - دوست ندیدم

به تیره‌بختی خود کس نه دیدم و نه شنیدم

غزل شمارهٔ ۸۳ - گوهرفروش

یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم

غزل شمارهٔ ۸۴ - در کوچه باغات شمران

دل شبست و به شمران سراغ باغ تو گیرم

غزل شمارهٔ ۸۵ - چه میکشم

در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم

غزل شمارهٔ ۸۶ - نگین گم شده

گلچین که آمد ای گل من در چمن نباشم

غزل شمارهٔ ۸۷ - دیگجوش

اگرچه رند و خراب و گدای خانه به دوشم

غزل شمارهٔ ۸۸ - به مرغان چمن

خراب از باد پائیز خمارانگیز تهرانم

غزل شمارهٔ ۸۹ - زیان شهرت

به مرگ چاره نجستم که در جهان مانم

غزل شمارهٔ ۹۰ - چشمه قاف

از همه سوی جهان جلوه او می‌بینم

غزل شمارهٔ ۹۱ - عهد قدیم

چه شد آن عهد قدیم و چه شد آن یار ندیم

غزل شمارهٔ ۹۲ - حرم قدس

روی در کعبه این کاخ کبود آمده‌ایم

غزل شمارهٔ ۹۳ - ساز عبادی

تا کی چو باد سر بدوانی به وادی‌ام

غزل شمارهٔ ۹۴ - غزال و غزل

امشب از دولت می دفع ملالی کردیم

غزل شمارهٔ ۹۵ - من و ما

مهتاب و سرشکی به هم آمیخته بودیم

غزل شمارهٔ ۹۶ - وحشی شکار

تا کی در انتظار گذاری به زاری‌ام

غزل شمارهٔ ۹۷ - ترانه جاودان

ای شاخ گل که در پی گلچین دوانی‌ام

غزل شمارهٔ ۹۸ - جرس کاروان

از زندگانی‌ام گله دارد جوانی‌ام

غزل شمارهٔ ۹۹ - باده وحدت

سر برآرید حریفان که سبویی بزنیم

غزل شمارهٔ ۱۰۰ - خون سیاووش

هر سحر یاد کز آن زلف و بناگوش کنیم

غزل شمارهٔ ۱۰۱ - غزل یا لغز

بلبل عشقم و از آن گل خندان گویم

غزل شمارهٔ ۱۰۲ - شاعر افسانه

نیما غم دل گو که غریبانه بگرییم

غزل شمارهٔ ۱۰۳ - تو بمان و دگران

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران

غزل شمارهٔ ۱۰۴ - یوسف گم گشته

یا رب آن یوسف گم گشته به من بازرسان

غزل شمارهٔ ۱۰۵ - کنج ملال

خلوتی داریم و حالی با خیال خویشتن

غزل شمارهٔ ۱۰۶ - درس محبت

در بهاران سری از خاک برون آوردن

غزل شمارهٔ ۱۰۷ - چه خواهد بودن

آسمان گو ندهد کام چه خواهد بودن

غزل شمارهٔ ۱۰۸ - آیینهٔ شاهی

ای کعبه دری باز به روی دل ما کن

غزل شمارهٔ ۱۰۹ - گدا پادشاه کن

ای طلعت تو خنده به خورشید و ماه کن

غزل شمارهٔ ۱۱۰ - سه تار من

نالد به حال زار من امشب سه تار من

غزل شمارهٔ ۱۱۱ - ناله های زار

به اختیار دلی برد چشم یار از من

غزل شمارهٔ ۱۱۲ - گلهٔ خاموش

کس نیست در این گوشه فراموش‌تر از من

غزل شمارهٔ ۱۱۳ - اقبال من

تیره‌گون شد کوکبِ بختِ همایون‌فالِ من

غزل شمارهٔ ۱۱۴ - جلوه جواله

این همه جلوه و در پرده نهانی گل من

غزل شمارهٔ ۱۱۵ - به سروناز شیراز

باز شد روزنی از گلشن شیراز به من

غزل شمارهٔ ۱۱۶ - به یاد مرحوم میرزاده عشقی

عشقی که درد عشق وطن بود درد او

غزل شمارهٔ ۱۱۷ - یاد قدیم

یادم نکرد و شاد حریفی که یاد از او

غزل شمارهٔ ۱۱۸ - انتظار فرج

ای آفتاب هاله‌ای از روی ماه تو

غزل شمارهٔ ۱۱۹ - بمانیم که چه

سایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه؟

غزل شمارهٔ ۱۲۰ - غزال رمیده

نوشتم این غزل نغز با سواد دو دیده

غزل شمارهٔ ۱۲۱ - یاد شهیار

کار گل زار شود گر تو به گلزار آیی

غزل شمارهٔ ۱۲۲ - غروب و مهتاب دریا

ای ماه شب دریا ای چشمه زیبایی

غزل شمارهٔ ۱۲۳ - طوطی خوش‌لهجه

مایه حسن ندارم که به بازار من آیی

غزل شمارهٔ ۱۲۴ - شیدائی

رندم و شهره به شوریدگی و شیدایی

غزل شمارهٔ ۱۲۵ - چشمه ابدیت

شکفته‌ام به تماشای چشم شهلایی

غزل شمارهٔ ۱۲۶ - ساز صبا

بزن که سوز دل من به ساز می‌گویی

غزل شمارهٔ ۱۲۷ - شاهد گمراه

راه گم کرده و با روی چو ماه آمده‌ای

غزل شمارهٔ ۱۲۸ - وای وای من

هردم چو توپ می‌زندم پشت پای وای

غزل شمارهٔ ۱۲۹ - طوطی قناد

الا ای نوگل رعنا که رشک شاخ شمشادی

غزل شمارهٔ ۱۳۰ - مرغ بهشتی

شبی را با من ای ماه سحرخیزان سحر کردی

غزل شمارهٔ ۱۳۱ - ماه بر سر مهر

چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی؟

غزل شمارهٔ ۱۳۲ - شمشیر قلم

نالم از دست تو ای ناله که تاثیر نکردی

غزل شمارهٔ ۱۳۳ - با روح صبا

ای صبا با تو چه گفتند که خاموش شدی

غزل شمارهٔ ۱۳۴ - انتظار

باز امشب ای ستاره تابان نیامدی

غزل شمارهٔ ۱۳۵ - دیوانه و پری

آن کبوتر ز لب بام وفا شد سفری

غزل شمارهٔ ۱۳۶ - مکتب طبیعت

فریب رهزن دیو و پری تو چون نخوری

غزل شمارهٔ ۱۳۷ - پریشان روزگاری

زلف او برده قرار خاطر از من یادگاری

غزل شمارهٔ ۱۳۸ - ماه کلیسا

ای پریچهره که آهنگ کلیسا داری

غزل شمارهٔ ۱۳۹ - پری و فروغ

ز دریچه‌های چشمم نظری به ماه داری

غزل شمارهٔ ۱۴۰ - خال برنده

دستی که گاه خنده به آن خال می‌بری

غزل شمارهٔ ۱۴۱ - سیه‌چشمان شیرازی

دل و جانی که دربردم من از ترکان قفقازی

غزل شمارهٔ ۱۴۲ - درس حال

اگر بلاکش بیداد را به داد رسی

غزل شمارهٔ ۱۴۳ - کاش یارب

در دیاری که در او نیست کسی یار کسی

غزل شمارهٔ ۱۴۴ - یار باقی کار باقی

رفتی و در دل هنوزم حسرت دیدار باقی

غزل شمارهٔ ۱۴۵ - زندانی خاک

نه عقلی و نه ادراکی و من خود خاک و خاشاکی

غزل شمارهٔ ۱۴۶ - جمع و تفریق

ای گل به شکر آنکه در این بوستان گلی

غزل شمارهٔ ۱۴۷ - مزد شبانی

خوشست پیری اگر مانده بود جان جوانی

غزل شمارهٔ ۱۴۸ - مقام انسانی

خلوتم چراغان کن ای چراغ روحانی

غزل شمارهٔ ۱۴۹ - شرم و عفت

نالدم پای که چند از پی یارم بدوانی

غزل شمارهٔ ۱۵۰ - نای شبان

ریختم با نوجوانی باز طرح زندگانی

غزل شمارهٔ ۱۵۱ - وا جوانی

بار دیگر گر فرود آرد سری با ما جوانی

غزل شمارهٔ ۱۵۲ - اخگر نهفته

ای دل به ساز عرش اگر گوش می‌کنی

غزل شمارهٔ ۱۵۳ - غوغا می‌کنی

ای غنچه خندان چرا خون در دل ما می‌کنی

غزل شمارهٔ ۱۵۴ - نی محزون

امشب ای ماه به درد دل من تسکینی

غزل شمارهٔ ۱۵۵ - نفرین

چو ابرویت نچمیدی به کام گوشه نشینی

غزل شمارهٔ ۱۵۶ - دالان بهشت

شاهد شکفته مخمور چون شمع صبحگاهی

غزل شمارهٔ ۱۵۷ - ماه هنرپیشه

تا چند کنیم از تو قناعت به نگاهی

غزل شمارهٔ ۱۵۸ - ماه سفرکرده

ماها تو سفر کردی و شب ماند و سیاهی

غزل شمارهٔ ۱۵۹ - جمال بقیت اللهی

سپاه صبح زد از ماه خیمه تا ماهی

غزل شمارهٔ ۱۶۰ - دنیای دل

چند بارد غم دنیا به تن تنهایی

غزل شمارهٔ ۱۶۱ - عشق پیری

مژه سوزن رفویی، نخی از شکنج مویی

غزل شمارهٔ ۱۶۲

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می‌کند