غزل شمارهٔ ۱۱ - دریاچه اشک
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوقه اشاره دارد و شاعر احساسات عمیق خود را نسبت به او بیان می‌کند. او از درخشندگی چهره معشوقه‌اش می‌گوید و تشبیهاتی زیبا به بهار و گل‌ها به کار می‌برد. شاعر به تأثیر زلف و لب‌های معشوقه بر دل و جانش اشاره کرده و نشان می‌دهد که چگونه این زیبایی‌ها باعث پریشانی و شیدایی او شده است. در پایان، اشاره‌ای به داغ بودن ستارگان به عنوان نمادی از عشق و حرارت عشق دارد.
طبعم از لعل تو آموخت درافشانی‌هاای رخت چشمه خورشید درخشانی‌ها
هوش مصنوعی: طبیعت من از زیبایی تو یاد گرفته است که چگونه خود را به نمایش بگذارد، ای چهرهات همچون چشمهای از درخشش خورشید.
سرو من صبح بهار است به طرف چمن آیتا نسیمت بنوازد به گل‌افشانی‌ها
هوش مصنوعی: سرو من در صبح بهار مانند زیبایی و طراوتی است که به طرف چمن میآید. بیا تا نسیم ملایمی به تو بوزد و تو را با گلهای زیبا نوازش کند.
گر بدین جلوه به دریاچه اشکم تابیچشم خورشید شود خیره ز رخشانی‌ها
هوش مصنوعی: اگر چهرهات آنقدر زیبا باشد که اشکهایم در دریاچهاش تاب و حرارتی پیدا کند، چشمان خورشید هم از درخشش و زیباییات خیره و مبهوت خواهد شد.
دیده در ساق چو گلبرگ تو لغزد که ندیدمخمل اینگونه به کاشانه کاشانی‌ها
هوش مصنوعی: چشمانم مانند گلبرگهای تو به آرامی در حال حرکت است، اما هرگز مخملی مانند این را که در خانه مردم کاشانی است، ندیدهام.
دارم از زلف تو اسباب پریشانی جمعای سر زلف تو مجموع پریشانی‌ها
هوش مصنوعی: من دارم از زلف تو وسایل آشفتگی را جمع میکنم، ای سر زلف تو که خود تمامی آشفتگیهاست.
تو بدین لعل لب ار بر سر بازار آییلعل، بازار نیارند بدخشانی‌ها
هوش مصنوعی: اگر تو با لب‌های لعلین خود به بازار بیایی، سنگهای قیمتی (بدخشانی‌ها) هم برای فروش نخواهند آمد.
رام دیوانه شدن آمده در شان پریتو به جز رم نشناسی ز پریشانی‌ها
هوش مصنوعی: رام دیوانه شدن، در شأن زیبایی توست، و جز به خاطر پریشانی‌ها از دلبستگیها و هوسها چیزی نمیشناسم.
شهریارا به درش خاک نشین افلاکندوین کواکب همه داغند به پیشانی‌ها
هوش مصنوعی: شهریارا، در جلوی در خانهات، خاک نشینی از اهل آسمانها وجود دارد و این ستارهها همه به شکل داغی بر پیشانی‌ها نمایان شدهاند.