غزل شمارهٔ ۱۱۰ - سه تار من
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حالات درونی و احساسات عمیق شاعر درباره عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر در اوج اندوه و تنهایی خود به ناله سه‌تار و غم‌هایش اشاره می‌کند و از دوستان وفادارش یاد می‌کند که جز ساز او کسی را در کنارش نمی‌بیند. او از یادها و خاطرات عشقش و از غم‌هایش که مانند جویباری پر از اشک است سخن می‌گوید. شاعر به سرنوشت تلخ عشق و وفای نداشته معشوق اشاره کرده و از درد و رنج‌های ناشی از این جدایی lament می‌کند. در نهایت، او به حسرت و آرزو برای تجدید وفا و اتصال دوباره با معشوق می‌پردازد و به تصویر کشیدن حالت روحی‌اش با اصطلاحات زیبا و سمبلیک ادامه می‌دهد.
نالد به حال زار من امشب سه تار مناین مایهٔ تسلی شب های تار من
هوش مصنوعی: امشب سه‌تار من به خاطر حال بد من ناله می‌کند، این صدای آن برای من تسکینی بر شبهای تاریک و اندوهگینم است.
ای دل ز دوستان وفادار روزگارجز ساز من نبود کسی سازگار من
هوش مصنوعی: ای دل، در این روزهای سخت و در میان دوستان واقعی، هیچ کس مانند تو همدل و همراهم نیست.
در گوشهٔ غمی که فراموش عالمی استمن غمگسار سازم و او غمگسار من
هوش مصنوعی: در گوشهای از غم که همه آن را فراموش کردهاند، من کسی را پیدا میکنم که به من دلجویی کند و من هم برای او دلجویی میکنم.
اشک است جویبار من و ناله سه تارشب تا سحر ترانه این جویبار من
هوش مصنوعی: اشکهای من مانند جویباری جریان دارند و صدای نالهی سه‌تار در طول شب تا سپیدهدم، موزیک این جویبار را میسراید.
چون نشترم به دیده خلد نوشخند ماهیادش به خیر خنجر مژگان یار من
هوش مصنوعی: چشم من مانند یک تیغ تیز است که در بهشت نیز با لبخند ماه یاد او را زنده می‌کند و یادآور خنجر مژگان محبوبم است.
رفت و به اختران سرشکم سپرد جایماهی که آسمان بربود از کنار من
هوش مصنوعی: او رفت و اشکهای من را به ستارهها سپرد، در جایی که ماهی که آسمان از کنار من ربوده بود قرار داشت.
آخر قرار زلف تو با ما چنین نبودای مایه قرار دل بیقرار من
هوش مصنوعی: نمیبایست اینگونه باشد که زلف تو اینقدر ما را آشفته کند، ای منبع آرامش دل بیقرار من.
در حسرت تو میرم و دانم تو بی وفاروزی وفا کنی که نیاید به کار من
هوش مصنوعی: در آرزوی تو از دنیا میروم و میدانم که تو بیوفا هستی؛ روزی وفا خواهی کرد، اما آن زمان دیگر برای من فایدهای نخواهد داشت.
از چشم خود سیاه دلی وام می‌کنیخواهی مگر گرو بری از روزگار من
هوش مصنوعی: تو با نگاه خود، دلی پر از غم و اندوه به من میزنی، آیا میخواهی که از مشکلات و سختیهای زندگیام رهایی یابم؟
اختر بخفت و شمع فرو مرد و همچنانبیدار بود دیدهٔ شب زنده دار من
هوش مصنوعی: ستاره خوابش برد و شمع خاموش شد، اما چشمان شبزندهدار من همچنان بیدار باقی ماند.
من شاهباز عرشم و مسکین تذرو خاکبختش بلند نیست که باشد شکار من
هوش مصنوعی: من پرندهای از عرش و مقام هستم، و شخصی که در زندگیاش شانس و سعادت خوبی ندارد، نمیتواند به من دست یابد.
یک عمر در شرار محبت گداختمتا صیرفی عشق چه سنجد عیار من
هوش مصنوعی: یک عمر در آتش عشق سوختم تا ببینم ارزش من در پیش عشق چگونه است.
جز خون دل نخواست نگارندهٔ سپهربر صفحهٔ جهان رقم یادگار من
هوش مصنوعی: جز درد و رنج عمیق، هیچ چیز دیگری از سوی معشوق به یادگار بر صفحه زندگیام نمانده است.
زنگار زهر خوردم و شنگرف خون دلتا جلوه کرد این همه نقش و نگار من
هوش مصنوعی: من زهرهای تلخ را چشیدهام و درد و رنج را تحمل کردهام تا این همه زیبایی و آثار هنری در وجودم نمایان شود.
در بوستان طبع حزینم چو بگذریپرهیز نیش خار من ای گلعذار من
هوش مصنوعی: اگر از کنار من بگذری، به یاد داشته باش که از زخمهای دلم دوری کنی، ای گل زیبای من.
من شهریار ملک سخن بودم و نبودجز گوهر سرشک در این شهر یار من
هوش مصنوعی: من پادشاه سخن و شعر بودم و در این شهر بجز اشکهای گرانبها، چیزی از دلبرم باقی نمانده است.