غزل شمارهٔ ۸۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و عواطف شاعر نسبت به معصیت و غم ناشی از آن می‌پردازد. شاعر از امید به نور الهی و تحول درونی سخن می‌گوید. او غم‌ها و شادی‌ها را ناشی از رابطه با دوست (خدا) می‌داند و به تأثیر گناهان بر دل و آسمان اشاره می‌کند. شاعر به تسلیم در برابر قضای خداوند اعتراف می‌کند و زیبایی و روشنی الهی را با خورشید و زیبایی مخلوقات مقایسه می‌کند. در نهایت، او بر این نکته تأکید می‌کند که حتی یک غزل نمی‌تواند تمام احساساتش را بیان کند و این نشان از عمق عواطف اوست.
مرا که دل زغم معصیت ورق و رقست امید نور تجلی زحق طبق طبق است
هوش مصنوعی: دل من به خاطر گناهان شاد نیست و در عذاب است، اما هنوز امید دارم که نور الهی به تدریج بر من تابیده شود.
غمم ازو بود و شادمانی دل او زیمن دوست همه درد من بیک نسق است
هوش مصنوعی: غم و اندوه من از اوست، اما دل او پر از شادمانی است. تمامی درد و رنج من فقط نتیجهی عشق به اوست.
گناه ما چو خجالت در آسمان افکند که بارش اینهمه کرد و هنوز در عرقست
هوش مصنوعی: نخستین ضعفها و گناههای ما چنان در آسمان نمایان شد که باعث بارش این همه مشکلات گشته و هنوز هم آثار آن در ما باقی است.
سپهر نیست که دود دل عزیز انست نشان خون دلست اینکه بر افق شفق است
هوش مصنوعی: آسمان به خاطر دودی که از دل محبوبم برخاسته است، رنگین شده و این نشانهای از درد و رنج قلب من است که روی افق صبحگاهی نمایان شده است.
نهم قضای خداوند را سر تسلیم که بنده را زکتاب خدا همین سبق است
هوش مصنوعی: به آنچه خداوند مقدر کرده است، با آرامش و تسلیم برخورد میکنم، زیرا برای بندگان، درسها و آموزههای الهی همین است.
فروغ حسن تو را هست سوی حق روشن که این صباحت آن آفتاب را فلق است
هوش مصنوعی: زیبایی تو راهی به سوی حقیقت است و چهرهی دلنشین تو مانند آفتاب در صبحگاه میدرخشد.
جواهر و در و زیور ابر کف حوران نثار روی ترا زآسمان طبق طبق است
هوش مصنوعی: جواهرات و زیباییهای بهشتی به مانند هدیهای از آسمان به خاطر زیبایی تو بر زمین فرو میریزد.
تو گر فرشته و حوری و گر بشری مپوش روی که نظاره تو یاد حق است
هوش مصنوعی: هرچقدر هم که تو زیبا و خوشسرشت باشی، یا حتی اگر فرشته و حوری باشی، نباید زیباییات را پنهان کنی، زیرا وجود تو یادآور خداوند است و تماشای تو، یادآور این حقیقت است.
سخن تمام نگردد زیک غزل ای فیضاگرچه گفته تو صفحه دو صدورق است
هوش مصنوعی: اگرچه تو در این غزل دوصد صفحه کلام گفتهای، اما سخن به پایان نمیرسد، ای فیض.