غزل شمارهٔ ۸۷

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و محبت عمیق خود اشاره می‌کند و آن را به عنوان گنجی الهی در درون خود می‌داند. او بیان می‌کند که در دل و سرش دو عالم وجود دارد و هرچند زندگی‌اش بر روی زمین است، اما روحش پرواز می‌کند. شاعر عشق را مانند سلطنتی در دلش می‌بیند و فضای دلش را منزلگاه معشوق توصیف می‌کند. او همچنین معتقد است که کلامش زمانی که با حق سخن می‌گوید، آیات روشن و واضحی است. از طرفی، او به ریشه‌های خود در محبت اهل بیت اشاره کرده و بیان می‌کند که فهم کلامش برای بیگانگان سخت است اما برای آشنایان واضح و عیان است. نهایتاً، او بر این باور است که تعامل با حق و فیض الهی نشان از نزدیکی به حقیقت است.