غزل شمارهٔ ۹۵ - فیض کاشانی

صحرا وباغ و خانه ندانم کجا خوش است هرجا خیال روی تو باشد مرا خوش است

در دوزخ ار خیال توام همنشین بود یاد بهشت می نکنم بس که جا خوشست

غمخوار گومباش غمین از بلای ما ما عاشقان غمزده را در بلا خوشست

با آب چشم و آتش دل گشته ام مقیم برخاک کوی دوست که آب وهوا خوش است

مقصود مازدیدن خوبان لقای تست زاهد ترا بقا خوش و ما را لقا خوش است

خوبست دلبری و جفا و ستمگریگه گه زمهوشان و گهی هم وفا خوش است

خوبان این زمانه زکس دل نمیبرند حسن ارچه در کمال بود با حیا خوش است

از دلیران وفا نکند فیض کس طمع الحق زخوبرویان رسم جفا خوش است