غزل شمارهٔ ۱۳۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عواطف عمیق خود نسبت به غم و عشق سخن می‌گوید. او می‌گوید که تمام وجودش تحت تأثیر غم عشق قرار گرفته و تلاشش مانند تیشه‌ای بر کوهی است. احساسات او به قدری شدید است که دیگر نمی‌تواند به خواسته‌های خود فکر کند و نخل امیدش با غم و حسادت معشوق شکسته شده است. همچنین، او از دردهای ناشی از جدایی و غم عشق می‌گوید و به تصویر کشیده که دلش پر از غم و حسرت است. در نهایت، شاعر به مضامین زیبایی و جذابیت معشوق نیز اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که افکارش از زیبایی‌های او پر شده است.
پای تا سر همه ام در غمت اندیشه شدست زدن تیشه بر این کوه مرا پیشه شدست
هوش مصنوعی: تمام وجودم غرق思ی در غم تو شده است و تبدیل به کاری مشغول شدم که به جانم آسیب میزند.
خواهش من دگر و آنچه تو خواهی دگرست نخل امید مرا غیرت تو تیشه شدست
هوش مصنوعی: خواسته من با خواسته تو متفاوت است. امید من به نخل مانند است، اما غیرت تو باعث شده که آن را با تیشه بزنند.
هر نهالی که خیال قد و بالای تو گشت ریشهٔ شد بدل اکنون همه دل ریشه شدست
هوش مصنوعی: هر درختی که به یاد تو رشد کرده، اکنون ریشهاش در دل من جوانه زده و تمام وجودم پر از عشق و احساس به تو شده است.
دم بدم در دلم از غصه نهالی کارماز درخت غم تو باغ دلم بیشه شدست
هوش مصنوعی: هر لحظه در دل من به خاطر غم تو، درختی از اندوه میروید و حالا باغ دلم به یک جنگل غم تبدیل شده است.
بیش ازین تاب جفای تو ندارم جانا بس که بگداخت سراپای دلم شیشه شدست
هوش مصنوعی: دیگر نمیتوانم به بیرحمی و سختیهای تو تحمل کنم، ای محبوب، زیرا عشق تو باعث شده که قلبم به شدت داغان شده و مانند شیشه شده است.
متصل میکندش تا که در آرد از پای غم هجران تو بنیاد مرا تیشه شدست
هوش مصنوعی: این شعر می‌گوید که عشق و احساسات عمیق باعث میشوند که فرد در تلاش باشد تا از درد دوری و جدایی از محبوبش رهایی یابد. در این راستا، زندگی و بنیاد وجود او به وسیله این احساسات شکل و به نوعی تخریب میشود. به عبارتی، جدایی و غم عشق همچون تیشه‌ای است که به ریشههای وجود او آسیب میزند.
ناله ام مطرب و خون باده و چشمم ساغر یادتو ساقی این بزم و دلم شیشه شدست
هوش مصنوعی: صدای نالهام مانند نغمهی مطرب است و شراب در خونم جریان دارد. چشمانم همچون لیوانی پر از یاد توست، ای ساقی این مجلس. دل من مانند شیشهای شکسته و آسیبپذیر شده است.
گل سرخست رخت یاشده از می گلگون زعفرانیست رخم یا گل کافیشه شدست
هوش مصنوعی: چهرهات مانند گل سرخی است که از شراب قرمز رنگی به رنگ زعفران درآمده است، آیا صورت من همانند گلی خوشبو و زیبا نمیشود؟
بس که در حسن سراپای تو اندیشه نمود پای تا سر دل حیرت زده اندیشه شدست
هوش مصنوعی: آنقدر به زیبایی تو فکر کردهام که از سر تا پا، دل و ذهنم در حیرت و شگفتی فرو رفته است.
فیض هر روز بنظم غزلی پردازد سفتن گوهر معنیش مگر پیشه شدست
هوش مصنوعی: هر روز، فیض الهی شعری به شیوهای منظم میسراید، گویی که معنای آن مانند گوهری ارزشمند در دسترس است، مگر اینکه به شغل و حرفهای تبدیل شده باشد.