غزل شمارهٔ ۱۸۴
هوش مصنوعی: این شعر به عمق عشق و دلدادگی و دردهای ناشی از دوری می‌پردازد. شاعر از احساس گناه و اشک‌هایی که در مسیر عاشقی ریخته‌است می‌گوید و نشان می‌دهد که چگونه محبوبش بی‌توجهی کرده و از او می‌گذرد. او به دلبستگی به دنیا اشاره کرده و آن را مکان عبرت می‌داند، جایی که نباید به زیبایی‌های آن دل بست. در انتها، شاعر به فیض و خوشی‌ای که از وصال محبوب به دست می‌آید اشاره می‌کند که با یک نظر، جان و دلش را فدای او کرده و با این حال، محبوب باز هم از او می‌گذرد.
بر سر راهش فتاده غرق اشکم دید و رفت زیر لب بر گریهٔ خونین من خندید و رفت
هوش مصنوعی: او در مسیرش مرا دید که غرق در اشک هستم و با لبخند به گریهی خونین من نگاه کرد و رفت.
از دو عالم بود در دستم همین دین و دلی یک نظر در دیده کرد آن هر دو را دزدید و رفت
هوش مصنوعی: از هر دو جهان فقط همین دین و یک دل در دست من بود، اما آن شخصی که از جایی آمده بود، ناگهان هر دو را از من گرفت و رفت.
گرچه دل از پا درآمد در ره عشقش ولی اندرین ره می‌توان در خاک و خون غلطید و رفت
هوش مصنوعی: اگرچه دل از شدت عشق به زانو درآمده است، اما در این مسیر می توان با تمام سختی ها و رنج ها، به پیش رفت و ادامه داد.
بر سر بالینم آمد گفتمش یک‌دم بایست تا که جان بر پایت افشانم ز من نشنید و رفت
هوش مصنوعی: بر بالین من آمد و از او خواستم که لحظهای توقف کند تا من جانم را فدای او کنم، اما او از من نشنید و رفت.
جان به لب آمد ز یاد آن لبم لیکن گرفت از خیالش بوسهٔ دل جان نو بخشید و رفت
هوش مصنوعی: زندگیام در انتظار یاد آن لب زیبا به آخر رسید، اما از تصویر آن لب، بوسهای به دلم جان تازهای بخشید و سپس رفت.
این جهان جای اقامت نیست جای عبرتست زینتش را دل نباید بست، باید دید و رفت
هوش مصنوعی: این دنیا محلی برای ماندن نیست و باید از آن درس عبرت گرفت. زیبایی‌های آن نباید برای دلمان جذابیت داشته باشد، بلکه باید ببینیم و به سوی آینده حرکت کنیم.
فیض آمد تا ز وصل دوست یابد کام جان یک نظر نادیده رویش جان و دل بخشید و رفت
هوش مصنوعی: به دنبال دیدار معشوق، فرصتی به دست آمد که جان شاد شود. فقط یک نگاه نادیده از آن روی زیبا، جان و دل را به من هدیه داد و ناگهان ناپدید شد.