غزل شمارهٔ ۱۸۵ - فیض کاشانی

دوش از من رمیده می‌رفتدامان ز کفم کشیده می‌رفت

می‌رفت و مرا به حسرت از پیدریا دریا ز دیده می‌رفت

می‌رفت به ناز و رفته‌رفتهآرام دل رمیده می‌رفت

می‌رفت و دل شکسته از پینالان نالان تپیده می‌رفت

می‌رفت و روان روان به دنبالتن در عقبش خمیده می‌رفت

می‌رفت سرور و شادمانیاز سینه مرا و دیده می‌رفت

می‌رفت به یاد هجرش از پیهوش از سر من پریده می‌رفت

می‌رفت و فغان من به دنبالاو فارغ و ناشنیده می‌رفت

می‌رفت و منش فتاده در پیصد پرده من دردیده می‌رفت

می‌رفت و جهان جهان تغافلگفتی که مرا ندیده می‌رفت

می‌رفت به صدهزار تمکینسنجیده و آرمیده می‌رفت

کس سرو چمن چمان ندیده استآن سو روان چمیده می‌رفت

حیف است که بر زمین نهد پایای کاش فرا ز دیده می‌رفت

بس فیض ز رفتنش غزل کاشدر آمدنش قصیده می‌رفت