غزل شمارهٔ ۲۱۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلبری محبوب به عنوان منبع درد و رنج سخن می‌گوید. او از ظلم و ستم معشوق رنج می‌برد و نمی‌تواند از غم او فرار کند. این عشق برای او مانند بادی است که همیشه در گوشش می‌وزد و او را یاد محبوبش می‌اندازد. همچنین، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگرچه ممکن است جانش را برای عشق فدای کند، اما در نهایت این عشق است که عدالت را به او می‌دهد و حتی در آتش عشق، فیض و خوشبختی را تا ابد می‌یابد.
آن شوخ که داد دلبری داددر فن ستمگریست استاد
هوش مصنوعی: آن بازیگوشی که دلبری و محبت را به خوبی میداند، در هنر ظلم و ستم نیز مهارت دارد.
بنیاد مرا بخواهد او کندکرده است دگر ستیزه بنیاد
هوش مصنوعی: مرا به خاطر اصول و ویژگیهایم خواسته است و این خواسته او باعث شده که دوباره با مشکلات و چالشها روبرو شوم.
از جور و جفاش کی برم جانو ز بیدادش کجا برم داد
هوش مصنوعی: از شدت ظلم و ستمش کجا میتوانم جان ببرم و از بیعدالتیاش به کجا شکایت کنم؟
از غمزهٔ کافرش صد افغانو ز دست غمش هزار فریاد
هوش مصنوعی: به خاطر نگاهی که از او سرشار از بیاعتنایی است، صد ناله و از درد او هزار فریاد به راه افتاده است.
یک لحظه نمی‌رود ز یادمیک لحظه نمیکند مرا یاد
هوش مصنوعی: مدام در ذهن من حضور دارد و هیچگاه از یادم نمی‌رود.
باد است بگوش او حدیثمآندم که رساندش بدو باد
هوش مصنوعی: در آن لحظه که گفتههایم را به گوش او می‌برد، بادی می‌وزد که آن پیام را به او میرساند.
خرم چو شوم دلش غمین استگردم چو غمین دلش شود شاد
هوش مصنوعی: وقتی من خوشحال هستم، او ناراحت است و وقتی او ناراحت میشود، من هم ناراحت میشوم.
گر جان خواهد فدا توان کردور دل خواهد بجان توان داد
هوش مصنوعی: اگر کسی بخواهد جان خود را فدای دیگری کند، میتواند این کار را انجام دهد و اگر دلش بخواهد، میتواند جانش را نیز به خاطر عشق و محبت ببخشد.
بیهوده بگرد عقل گشتمعشقست که داد را دهد داد
هوش مصنوعی: عقل من به طور بیهوده به جستجو پرداخت، اما در نهایت متوجه شدم که عشق است که حق را به حقدار میرساند.
مهر معشوق و آتش عشقدر سینه فیض تا ابد باد
هوش مصنوعی: محبت معشوق و شعله عشق در دل انسان همیشه و تا ابد باقی بماند.