غزل شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: غزل به موضوع عشق و جستجوی حقیقت پرداخته است. شاعر بیان می‌کند که عشق راهی به سوی رشد و آگاهی است و کسانی که به غیر از این راه می‌روند، گمراه خواهند شد. او از غم عشق سخن می‌گوید و دلی بسته به شوق معشوق دارد. عشق زنده‌کننده روح اوست و می‌خواهد از لب معشوق جرعه‌ای بنوشد تا زندگی‌اش جاودانه بماند. همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که کسی که از وصال عشق محروم شده، نمی‌تواند به حقیقت دست یابد و تنها عشق اوست که دلیل وجودی اوست.
اهتدوا بالعشق طلاب الرشدگم شود آنکو ره دیگر رود
هوش مصنوعی: عاشقان به وسیله عشق راه درست را پیدا میکنند، اما کسی که به سمت دیگری برود، گم میشود.
من بفتراک غم عشق کسیبسته‌ام دل را بحبل من مسد
هوش مصنوعی: من به خاطر غم عشق کسی، دلم را به زنجیر بستهام و نمیتوانم از آن آزاد شوم.
ای نگار می فروش عشوه‌گرمست عشقت فارغ است از نیک و بد
هوش مصنوعی: ای محبوب زیبای من، که با ناز و کرشمهات مست کردهای، عشق تو از خوب و بد بینیاز است.
شربتی زان لب بکام من رسانتا بماند زنده جانم تا ابد
هوش مصنوعی: به من جرعه‌ای از آن لبها بده تا جانم تا ابد زنده بماند.
چشمهٔ خضر است آن نوش دهانمنع تشنه از زلالت کی رسد
هوش مصنوعی: چشمهٔ خضر، آب حیات بخش و زلالی است که هیچکس نمی‌تواند آن را به تشنگان بدهد. این آب، خاصیت شگفتانگیزی دارد و دستیابی به آن برای هیچکس آسان نخواهد بود.
اسقنی من فیک من عین الحیوهٔشربهٔ حیی بها عمر الابد
هوش مصنوعی: به من بنوشانی از چشمه زندگی، جرعه‌ای که به وسیله آن عمر جاودانهام افرازده شود.
فیض را محروم از وصلت مکنکو ندارد غیر عشقت مستند
هوش مصنوعی: از عشق تو بهرهمندش کن و او را از وصال خود محروم نکن، زیرا که جز محبت تو هیچ پشتوانه و استنادی ندارد.