غزل شمارهٔ ۲۶۷
هوش مصنوعی: این شعر به عواطف و تجربیات انسانی اشاره دارد و به طور خاص به مسأله وجود و عدم، عشق و آگاهی اشاره می‌کند. شاعر از حالت عدم هستی و چالش‌هایی که با آن مواجه است سخن می‌گوید و نارضایتی خود را از یاد فطرت و آرامش‌های زندگی بیان می‌کند. وی به تأمل در اینکه چگونه انسان از سادگی و بی‌خبری به بیداری و هشیاری رسیده است، می‌پردازد و در نهایت از عشق و جستجوی معانی عمیق زندگی و رازهای وجود سخن می‌گوید. به طور کلی، شعر حاکی از جستجوی انسان برای درک عمیق‌تر از زندگی و ارتباطش با عشق و وجود است.
خوش بود عدم هستی ما را که خبر کرداین مایهٔ آشوب و بلا را که خبر کرد
هوش مصنوعی: عدم بودن ما خوشایندتر از وجود ما بود، که این آشوب و مصیبت را به وجود آورد، چه کسی چنین خبری را به ما رساند؟
خون شد دلم از یاد سرا پردهٔ فطرتز آسایش جان جور و جفا را که خبر کرد
هوش مصنوعی: دل من به شدت داغدار و پرآشوب است، زیرا یاد فطرت و سرشت پاکم مرا به یاد رنجها و کمبودهایی میاندازد که در زندگی متحمل شدهام.
این تن ز کجا راه بسر منزل جان برداین زنده بلا مرده بلا را که خبر کرد
هوش مصنوعی: این جسم از کجا به سر منزل جان میرسد؟ این زنده که درد و رنج را تحمل می‌کند، چه کسی او را از حال مردهی بدون درد خبر می‌کند؟
آرامگه بی‌خبری بود بهشتیبیداری و هشیاری ما را که خبر کرد
هوش مصنوعی: در جایی که انسان ها به خواب غفلت رفته اند، بیداری و هوشیاری ما را از آن جستجوی بهشت آگاه کرده است.
در دایرهٔ کون بغیر از تو نگنجدمن چون بمیان آمد و ما را که خبر کرد
هوش مصنوعی: در عالم وجود، هیچ چیز جز تو جا نمیگیرد. وقتی من به میان آمدم، چه کسی از ما خبر داشت؟
از کشور وحدت دو جهان چون بدر آمدتقدیر کجا بود قضا را که خبر کرد
هوش مصنوعی: از سرزمین اتحاد دو عالم، وقتی سرنوشت بیرون آمد، قضا چه جایی داشت که از پیش خبر دهد.
روزی که الست تو بیار است جهان راهشیاری اصحاب بلا را که خبر کرد
هوش مصنوعی: روزی که در عالم الست، حقایق برای همه روشن شد، این آگاهی به دوستان و کسانی که در سختیها هستند، منتقل شد.
عشق تو بهر بی‌سر و پا راه چسان یافتمعمار خرابات فنا را که خبر کرد
هوش مصنوعی: دوست داشتن تو چطور مهارت این را پیدا کرد که معمار خانهی نابودی را بسازد، در حالی که هیچ نشانهای از خودش ندارد؟
سودای سخن فیض چسان بر سرش افتاداین پرده در شرم و حیا را که خبر کرد
هوش مصنوعی: به چه دلیل این اشتیاق به سخن و کلام در دلش به وجود آمده؟ این سخن در حالی که پردهای از شرم و حیا بر چهره دارد، چه کسی را متوجه خود کرده است؟