غزل شمارهٔ ۳۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس عشق و مستی ناشی از آن سخن می‌گوید. او به دنبال تجربه‌ای عمیق و روحانی از عشق است و به رغم مشکلات و غم‌ها، همچنان مشتاق است که از این عشق خوشحال و سرمست شود. شاعر به نوعی تسلیم عشق و جذابیت معشوق می‌شود و حتی حاضراست برای رسیدن به او از همه چیز خود بگذرد. عشق برای او به معنای حسرت و شادی است و در نهایت می‌خواهد در دامان عشق غرق شود.
از می عشق مست خواهم شدو ز نگاهی ز دست خواهم شد
هوش مصنوعی: میخواهم از شراب عشق سرمست شوم و از یک نگاه، به شدت تحت تأثیر قرار بگیرم.
پیش بالای سر و بالائیخواهم افتاد و پست خواهم شد
هوش مصنوعی: من به خاطر قدرت و مقام بالا، خود را پایین میآورم و به ذلت میافتم.
غمزهٔ یار اگر بود ساقیباده ناخورده مست خواهم شد
هوش مصنوعی: اگر یار به من نگاهی کند، حتی بدون نوشیدن شراب، به شدت مست و سرمست خواهم شد.
گر ازین دست بادهٔ خواهدمیکش و می پرست خواهم شد
هوش مصنوعی: اگر از این نوع باده بنوشد و به آن عشق ورزد، من هم خواهم شد.
زلفش ار این چنین زند راهمکافر و بت‌پرست خواهم شد
هوش مصنوعی: اگر زلف او به این شکل بر سر راهم قرار بگیرد، من هم آمادهام که کافر و بت‌پرست شوم.
در ره او ز پای خواهم ماندرفته رفته ز دست خواهم شد
هوش مصنوعی: در مسیر او، به تدریج از پای خودم میافتم و کمکم از دست میروم.
گرچه در عشق نیست گشتم فیضباز از عشق مست خواهم شد
هوش مصنوعی: هرچند که من در عشق به سر نمیبرم، اما هنوز هم از زیبایی عشق بهرهمند خواهم شد و به نشئهی عشق دلخواهم رسید.