غزل شمارهٔ ۳۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات و دشواری‌های عشق و رقابت صحبت می‌کند. او به احساس آزار و سنگینی بار دل اشاره می‌کند که ناشی از وجود رقیبان است. شاعر می‌گوید که نمی‌تواند همزمان با محبوب خود باشد و از رقیبان دوری کند. اگر در یک لحظه خوشی با محبوبش را تجربه کند، رقیبان ناگهان وارد می‌شوند و این خوشی را خراب می‌کنند. او بیان می‌کند که جدایی از محبوب سخت است و نمی‌تواند با دشمنان خود هم‌صحبت باشد. در پایان، شاعر از دیگران درخواست یاری می‌کند تا او را از این درد و محنت نجات دهند و می‌گوید که نمی‌توان گل بدون خار چید و در فضایی با رقیبان به خوشی پرداخت.
دگر آمد رقیب آزار جان شدگران شد بار و بار دل گران شد
هوش مصنوعی: رقیب جدیدی وارد شده و باعث ناراحتی و مشقت من شده است. احساس میکنم بار سنگینتری بر دوش دارم و دلنگرانیام بیشتر شده است.
نه با اغیار جانانرا توان دیدنه بیجانان بجائی میتوان شد
هوش مصنوعی: نه میتوان محبوب را در کنار دیگران مشاهده کرد و نه میتوان در جایگاهی درست قرار گرفت بدون وجود زندگی و احساس.
سبک گر ساعتی رفتم ببزمشدر آنساعت رقیب آمد گران شد
هوش مصنوعی: اگر ساعتی به دلخواه خودم سرگرم شدم، همان لحظه رقیب من آمد و وضعیت را دشوار کرد.
چو آمد یار آمد نیز اغیارچو رفت آزار دل آرام جان شد
هوش مصنوعی: وقتی یار میآید، سایرین هم میآیند و وقتی میرود، دیگران هم آزاردهنده می‌شوند. دل آرام میگیرد و جان به راحتی میرسد.
نه دل کندن توان از صحبت یارنه با دشمن مصاحب میتوان شد
هوش مصنوعی: انسان نه میتواند از صحبت با محبوبش دل بکَند و نه میتواند با دشمنان خود همراه شود.
مسلمانان مرا راهی نمائیدازین محنت چه سان بیرون توان شد
هوش مصنوعی: ای مسلمانان، لطفاً مرا راهنمایی کنید که چگونه میتوانم از این مشکل بزرگ نجات پیدا کنم.
گل بیخار نتوان چید ای فیضببزمش با رقیبان میتوان شد
هوش مصنوعی: گل بیخار را نمی‌توان چید، ای فیض! در میخانه با رقیبان میتوان به خوشگذرانی پرداخت.