غزل شمارهٔ ۳۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عاشقانه و تأثیر عشق بر دل و جان انسان اشاره دارد. شاعر از روشنی دلش در اثر مهر و محبت محبوب سخن می‌گوید و بیان می‌کند که عشق مانند مشعلی همه جا را روشن کرده و تاریکی و غم را از بین برده است. او اشاره می‌کند که با حتی یک آه، ویرانه‌های دل روشن می‌شوند و عشق الهام‌بخش همگان است. در نهایت، عشق موجب شفافیت و روشنی در زندگی همه، چه عاقلان و چه دیوانگان، می‌شود.
ز مهر آن پری رویم دل دیوانه روشن شدسراسر مشعلی شد دل تمام این خانه روشن شد
هوش مصنوعی: از عشق آن پری چهره، دل بیقرار من روشن و درخشان شد. تمام خانه به روشنی دل من روشنایی گرفت و مانند مشعلی درخشان شد.
شراری بر دل آن آشنا آن را هموزین مشعل دل تاریک هر بیگانه روشن شد
هوش مصنوعی: شعلهای در دل نزدیکان وجود دارد که بر تاریکی دل بیگانگان، نور میافکند.
شبی آمد بدین ویرانه گفتا ای فلان چونیکشیدم آهی از دل سقف این ویرانه روشن شد
هوش مصنوعی: شبی کسی به این ویرانه آمد و گفت: "ای فلانی، حال تو چطور است؟" و من از دل خود آهی کشیدم که ناگهان سقف این ویرانه روشن شد.
فروغ آهم از دل زمهرش روشنی داردز درّ شب چراغ عشق این کاشانه روشن شد
هوش مصنوعی: آتش دل من از تاثیر سردی و تاریکی، نوری را به وجود آورده است که در دل شب، روشنایی عشق، این خانه را نورافشانی کرده است.
چو آبم برد این آتش ز اشگم دیده شد دریاچو روزم تیره شد از غم ز آهم خانه روشن شد
هوش مصنوعی: وقتی آتش اشکم مرا از خود میبرد، دریا به وجود میآید. وقتی روز من به خاطر غم تاریک می‌شود، خانهام از صدای آه من روشن میگردد.
چو آه آتش افشانم زسوز دل بگردون شدکواکب از شرار این دل دیوانه روشن شد
هوش مصنوعی: وقتی که از دل شوق و سوزم آه میزنم، آتش این احساس به آسمان میافشاند و ستارهها به خاطر شعلههای دل دیوانهام روشن می‌شوند.
چو روی این غزل رافیض در طور حقیقت کردز فیض آن دل هر عاقل و دیوانه روشن شد
هوش مصنوعی: زمانی که این غزل با شکوه و زیبایی خود در فضای حقیقت منتشر شد، از سرشادگی و برکت آن، دل هر فرد عاقل و حتی دیوانه، روشن و روشنتر شد.