غزل شمارهٔ ۳۷۶

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی حالت‌های متناقض و پر از تردید انسان است. شاعر اشاره می‌کند که افکار و احساسات انسان مانند یک سفر بی‌هدف به سمت‌های مختلف می‌رود و از کجا آغاز می‌شود را نمی‌داند. او به تماشای وضع دیگران می‌نشیند؛ آن که عاقل به نظر می‌رسد، در واقع دچار وسوسه و اضطراب است. انسان در این دنیا گاهی به آتش و گاهی به آب می‌افتد و در برابر مشکلات دیگر نمی‌اندیشد. در نهایت، شاعر به بی‌فکری و از دست رفتن زمان اشاره می‌کند و مؤکداً بر ارزش نفس و جان تأکید می‌ورزد، زیرا این‌ها بسیار زودگذر هستند. او در انتها به این نتیجه می‌رسد که باید از افکار بی‌فایده پرهیز کرد.