غزل شمارهٔ ۳۸۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عمیق و دردناک عشق و جدایی است. شاعر بیان می‌کند که هیچ درمانی برای تب عشقش وجود ندارد و تنها با وصل محبوب، این درد برطرف می‌شود. او از انتظار کشیدن در فراق معشوق و سختی‌هایی که تحمل می‌کند صحبت می‌کند و به ساقی می‌خواهد که او را تسکین دهد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که عشق انسان به معشوق باید به سمت عشق الهی هدایت شود، اما در این مسیر هم از وسایل و میانجی‌ها غافل نمی‌شود.
زحمت مکش طبیب که این تب نمیرودبی شربت بنفشهٔ آن لب نمیرود
هوش مصنوعی: نگران نباش پزشک، چون این تب بهبود نمییابد مگر با شربت گل بنفشهای که از آن لب میجوشد.
تا بی ز مهر در دلم آنمه فکنده استتا تاب او ز دل نرود تب نمیرود
هوش مصنوعی: تا زمانی که در دل من، محبت او وجود دارد، آن عشق نمیگذارد که حال و هوای من تغییر کند.
بیمار عشق به نشود جز به وصل دوستاین درد دل بناله یا رب نمیرود
هوش مصنوعی: محبت واقعی تنها با رسیدن به معشوق درمان می‌شود و درد دل عاشق هرگز برطرف نمی‌شود. او تنها میتواند از عمق این درد ناله کند و این حال ادامه دارد.
تا چند در فراق برم انتظار وصلآن روز خود نیامد و این شب نمیرود
هوش مصنوعی: چقدر باید در غم دوری بگذرانم و منتظر دیدار باشم؛ روزی که به آن امید داشتم نیامد و این شب طولانی همچنان ادامه دارد.
بار فراق چند تواند کشید دلاین جان سخت بین که ز قالب نمیرود
هوش مصنوعی: دل این انسان مقاوم تا چه حد میتواند بار جدایی را تحمل کند، در حالی که او هرگز از وجود خود خارج نمی‌شود.
ساقی بیا و لب به لبم نه که این خماراز سر بغیر جام لبالب نمیرود
هوش مصنوعی: ای ساقی، بیا و جامی به لبم بگذار، زیرا این حس خمار و حالت مستی بدون نوشیدن از جام پر هرگز از من دور نمی‌شود.
عشق بتان وسیله عشق خداست لیکفیض از وسیله جانب مطلب نمیرود
هوش مصنوعی: عشق به معشوقها در حقیقت راهی برای رسیدن به عشق حقیقی و الهی است، اما نباید فراموش کرد که این عشق فقط یک وسیله است و در نهایت، بهرهمندی واقعی از جانب خود مقصد و هدف اصلی است.