غزل شمارهٔ ۳۸۱
هوش مصنوعی: این شعر به تحلیل و تفکر درباره زندگی و مرگ می‌پردازد. شاعر یادآوری می‌کند که مرگ همواره در انتظار انسان‌هاست و نمی‌توان از آن گریخت. او اشاره می‌کند که هر چه در دنیا دارد، در نهایت به سمت خدا و حقیقت میرود، بنابراین بهتر است دل را به خدا بسپاریم و از وابستگی به مخلوقات بپرهیزیم. همچنین، شاعر می‌گوید که در دنیای مادی، دل و جسم انسان فقط سایه‌هایی از یکدیگر هستند و در نهایت، روح آدمی به سمت حقیقت والاتر میرود. بنابراین، توصیه می‌شود که به جای وابستگی به چیزهای زودگذر، به خداوند توجه کنیم.
اگر سوی شام ار بری میروداجل آدمی را ز پی میرود
هوش مصنوعی: اگر به سمت شام بروی، مرگ آدمی به دنبالت میآید.
دلا سازره کن که معلوم نیستکزین خاکدان روح کی میرود
هوش مصنوعی: ای دل، ساز و کار خود را بچین، زیرا معلوم نیست که از این جهان خاکی، روح کدام انسان میگذرد و میرود.
دی عمر آمد بهاران گذشتبهاران گذشتند و دی میرود
هوش مصنوعی: سال گذشته به پایان رسید و بهارها هم سپری شدند و حالا زمستان در حال عبور است.
بهر جا دلت رفت آنجاست جانسرا پای دل را ز پی میرود
هوش مصنوعی: هر کجا که دل تو بخواهد، جان تو نیز به آنجا میرود. تمام وجودت به دنبال آن چیزی است که دلش به آن اشتياق دارد.
دل تو چه شخص و تنت سایه استبهر جا رود شخص فی میرود
هوش مصنوعی: دل تو مانند شخصیتی است که سایهاش در هر جایی که میرود، او را همراهی می‌کند. هر جا که این شخصیت برود، سایهاش نیز به دنبالش میآید.
دل اندر خدا بند و بگسل ز خلقکه آخر همه سوی وی میرود
هوش مصنوعی: دل خود را به خدا وابسته کن و از دنیای مخلوقات جدا شو، زیرا در نهایت همه به سوی او بازمیگردند.
از آن روی دل در خدا کرد فیضکه لاشیء دنبال شیء میرود
هوش مصنوعی: به این دلیل که دل به خداوند پناه برده است، چرا که هیچ چیز بدون علت و زمینه مناسب به وجود نمیآید و از چیزی به چیز دیگر منتقل نمیشود.