غزل شمارهٔ ۴۶۹
هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت عبرت‌آموزی و شناخت واقعیات دنیوی و معنوی می‌پردازد. دل را از تن آسایش می‌کند و به عرفان و عشق به معشوق دعوت می‌کند. بیان می‌کند که حواس و اعضای بدن باید به دانش و منابع معنوی (مانند قرآن و حدیث) معطوف شوند. از نعمتهای دنیوی مانند خوراک نیز یاد می‌کند و می‌گوید که اگر کسی به این امور راضی نباشد، رنج و غم به او دامن می‌زند. همچنین به روح انسان و نیاز به توبه و انابت در برابر گناهان اشاره می‌کند. در نهایت، به مؤمنین صالح وعده بهشت و نعمتهای جاودان و همچنین اهمیت یاد دوست، به عنوان منبع آرامش و خوشنودی می‌دهد.
دل را عبرت ازین جهان بسجان را عرفان جان جان بس
هوش مصنوعی: دل از تجارب این دنیا عبرت بگیرد و جان حقیقت زندگی را بشناسد.
سر را سودای عشق جاناناز لذتهای جاودان بس
هوش مصنوعی: عشق محبوب، سر را از لذتهای پایدار و جاودانه پر کرده است.
چشم و گوش و زبان و دل راقرآن و حدیث و شرح آن بس
هوش مصنوعی: تمام حسها و اعضای بدن مانند چشم، گوش، زبان و دل باید به آموزههای قرآن و حدیث توجه کنند و از آنها بهرهمند شوند.
تن را خلقان و قرص نانیاز نعمتهای این جهان بس
هوش مصنوعی: تن و جسم آدمی از موجودات و انسانها به وجود آمده و نعمتهای دنیوی مشابه نان میتواند تامینکننده نیازهای او باشد.
آنکو راضی به این نباشداو را رنج و غم روان بس
هوش مصنوعی: اگر کسی به این وضعیت راضی نباشد، خود را از درد و اندوه دور نگه دارد.
آلوده معصیت چو شد نفساقرار و انابت و فغان بس
هوش مصنوعی: وقتی نفس به گناه آلوده میشود، دیگر هیچکدام از اعتراف، بازگشت و نالهها کارساز نیستند.
آنرا که بصبر چاره سازدبیرون ز حساب اجر آن بس
هوش مصنوعی: کسی که با صبر و استقامت مشکل خود را حل کند، پاداشی بیشتر از انتظار خواهد داشت.
آن مؤمن صالح‌العمل رافردوس و نعیم جاودان بس
هوش مصنوعی: بهشت و نعمتهای دائمی برای او که مؤمن و نیکوکار است، فراهم شده است.
چون فیض انیس جان چو خواهییاد جانان انیس جان بس
هوش مصنوعی: اگر میخواهی یاد محبوب را در دل خود زنده کنی، باید از فیضی که جان را آرامش میبخشد برخوردار شوی.