غزل شمارهٔ ۴۷۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از معشوق خود می‌خواهد که نه تنها درمان دردهای او باشد، بلکه خود را نیز در تمام جنبه‌های وجودش به او تقدیم کند. او تاکید می‌کند که عشق و دل و جانش را به معشوق داده و از او می‌خواهد که او نیز مرهمی برای دردهایش باشد. این شعر بازتابی از وابستگی عمیق عاشق به معشوق و آرزو برای پیدا کردن آرامش تنها در کنار اوست. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که معشوق باید در هر دو جهان برای او مهم و باارزش باشد.
دلبرا درد مرا درمان تو باشعاشقانرا سر توئی سامان تو مباش
هوش مصنوعی: عزیزم، تو آرامشدهنده دردهایم باش و بدان که تو خواب و خیالات عاشقان را سامان میدهی، اما خودت نباید تحت تأثیر این احساسات قرار بگیری.
درد بی‌درمان مرا در جان ز تستهم دوای درد بی درمان تو باش
هوش مصنوعی: دردی که هیچ درمانی ندارد، در وجود من هست و تو که منبع وجودی منی، میتوانی داروی این درد بی‌درمان باشی.
شد دل بریانم از تو داغدارمرهم داغ دل بریان تو باش
هوش مصنوعی: دل من به خاطر تو بسیار داغ و سوخته است، حالا تو باید تسکینی برای این درد و داغی که بر دل تو نیز هست، باشی.
در ره تو جان و دل کردم فدامر مرا هم دل تو و مرهم تو باش
هوش مصنوعی: در راه تو، جان و دل خود را فدای تو کردهام. تو نیز میتوانی دل و درمان من باشی.
دل برفت و جان برفت ایمان برفتدل تو باش و جان تو باش ایمان تو باش
هوش مصنوعی: دل و جان و ایمان من از دست رفتند، اما تو باید دل و جان و ایمان خودت را حفظ کنی.
بی دلانرا دلبر و دلدار توعاشقانرا جان تو و جانان تو باش
هوش مصنوعی: عاشقان به وجود تو و محبوب تو زندگی و روح خود را دارند و کسانی که بیدل و بیعشق هستند، به تو نیازمندند.
از سر هر دو جهان برخواستمفیض را هم این و هم آن تو باش
هوش مصنوعی: از تمام زیباییهای دو جهان برخواستم و به این نتیجه رسیدم که فیض و نعمت را هم در این دنیا و هم در آن دنیا در تو میبینم.