غزل شمارهٔ ۴۸۸

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دردهایی است که از این رابطه نشأت می‌گیرد. شاعر با اشاره به بتی که محبتش دل را به زحمت می‌اندازد، به خطرات و بلاهایی که از این عشق به جانش می‌رسد، اشاره می‌کند. او از غم و غصه‌ای که به خاطر معشوق بر دلش نشسته، می‌نالد و می‌گوید که هر لحظه با نیش‌های غمزه و کمند زلف محبوبش مجروح می‌شود. همچنین از پزشکان و دردشان می‌گوید که اگر به دل ریشش دست نزنند، خونشان نیز به درد می‌آید. در انتها، شاعر درخواست می‌کند که عشق به خداوند او را از این مصیبت‌ها نجات دهد و به جایی برساند که دیگر در زمره‌ی انسان‌ها نباشد. به نوعی، او عشق را به عنوان مذهب و کیشی می‌بیند که می‌تواند او را از این درد و رنج‌ها رها کند.