غزل شمارهٔ ۵۱۴
هوش مصنوعی: شاعر در این متن به خداوند دعا می‌کند و به صفات او اشاره می‌کند. او از خداوند می‌خواهد که شنوا باشد و شفیعش شود. با وجود اینکه تلاش و همت او بالاست، اما حس می‌کند که دستش کوتاه است. خداوند را کسی می‌داند که در هر جا حاضر است و همه چیز را در بر می‌گیرد. او دنیایش و آخرتش را وابسته به خداوند می‌داند و از او درخواست می‌کند که در روز محاسبه، از گناهانش بگذرد. در پایان، شاعر از خداوند می‌خواهد تا طعم محبت خود را به او بچشاند.
ایاک ادعوا انت السمیعایاک ارجوا انت الشفیع
هوش مصنوعی: فقط تو را میخوانم، ای شنوا، و تنها به تو امیدوارم، ای شفیع.
همت بلندم کوتاه دستمانت الرفیع انت المنیع
هوش مصنوعی: خواست و آرزوی من بسیار بزرگ است، اما توانایی من محدود است. تو ای بزرگوار، تویی که تمامی امیدها و آرزوهای من به تو وابسته است.
هر جا کنم رو روی تو بینمبالا و پستی انت الوسیع
هوش مصنوعی: هر جا که به چهرهات نگاه کنم، در آنجا اوج و فرود زندگی را میبینم. تو وسیعتر از هر چیزی هستی.
یا من احاط بکل شیءوالکل احصی انت الجمیع
هوش مصنوعی: تو بر همه چیز احاطه داری و تمامی امور را به دقت درک میکنی; تو همه چیز را در خود جای دادهای.
دنیای من تو عقبای من تو هم این و هم آن انت البدیع
هوش مصنوعی: دنیا و آخرت من به تو وابسته است و تو تنها دلیل زیباییهای زندگی من هستی.
طی کن کتابم وقت حسابمبگذر ز من زود انت البدیع
هوش مصنوعی: کتابم را ورق بزن و زمان حساب و کتابم را فراموش کن، به زودی کارم به پایان میرسد.
کأساً اذقنی من عین حبّکفیض الفیض یدعوا انت السّمیع
هوش مصنوعی: از من جامی سرشار از عشق تو بنوشان که در این نعمت، فقط تو شنوا هستی.