غزل شمارهٔ ۵۸۱
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به بیان حالات و احساسات خود در ارتباط با عشق و دوستی می‌پردازد. او از تجربیات مختلفی مانند شادی و درد، وصال و فراق، و تاثیر عشق بر وجودش سخن می‌گوید. شاعر به شدت تحت تاثیر دوری از محبوبش قرار دارد و زندگی‌اش را بی‌دوست همچون بی‌روح و ناامید می‌داند. او همچنین از یادگیری و تحصیل در مدرسه‌ها سخن می‌گوید و longing for love و احساس خستگی از ویرانی دلش را ابراز می‌کند. در نهایت، او به دنبال راهی صحیح و الهام‌بخش از خضر (نماد راهنمایی) است و آمادگی خود را برای پذیرش هر نوع قضا و قدر از طرف دوست بیان می‌کند.
گه جلوه لاهوت دهد جام شرابمگه عشوهٔ نا سوت فریبد بسرابم
هوش مصنوعی: گاهی شراب وجودم جلوهای از عالم لاهوت به من میدهد و گاهی زیبایی و فریبندگی این دنیا مرا به سراب میکشاند.
گه نقل و کباب از کف جانانه ستانمگه فرقت جانانه کند سینه کبابم
هوش مصنوعی: گاهی از محبوبم خوراک و لذیذی میگیرم و گاهی هم دوری او قلبم را به درد میآورد و میسوزاند.
جز محنت دوریش عقابی نشناسمجز شادی نزدیکی او نیست ثوابم
هوش مصنوعی: بجز سختی و درد دوریاش، هیچ چیز دیگری را نمیشناسم. و جز خوشحالی از نزدیکیاش، برای من پاداشی وجود ندارد.
بی‌دوست یکی تشنه لب گرسنه چشممبا دوست چو باشم همه نانم همه آبم
هوش مصنوعی: وقتی که بدون دوست هستم، مانند کسی هستم که تشنه و گرسنه است. اما وقتی که با دوست باشم، همه چیزم تامین میشود و زندگیام کامل میشود.
شد عمر گرامی همه در مدرسها صرفکو عشق که فارغ کند از درس و کتابم
هوش مصنوعی: زندگی با ارزش من تمام شد و همهاش در مدرسه گذشت. برای چه؟ برای اینکه عشق من را از درس و کتاب آزاد کند.
کو عشق که معمور کند خانه دل راعمریست ز ویرانی دل خانه خرابم
هوش مصنوعی: عشق کجا است که بتواند دل خسته و ویران من را دوباره آباد کند؟ سالهاست که این دل خراب و بیسر و سامان شده است.
تا چند درین بادیه سرگشته توان بودای خضر خدا ره بنما راه صوابم
هوش مصنوعی: تا چه زمانی میتوان در این بیابان بیهدف سرگردان بود؟ ای خضر خدا، راه درست را به من نشان بده.
فیض و سر تسلیم و رضا بر قدم دوستگر تیغ کشد بر سر من روی نتابم
هوش مصنوعی: اگر دوستم با تکیه بر قدرت و عشقش به من آسیب بزند، من همچنان آرام و با تسلیم و رضایت در برابر او خواهم ایستاد و واکنشی نشان نخواهم داد.