غزل شمارهٔ ۵۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساس عمیق عشق خود نسبت به معشوق می‌پردازد. او در ابتدای رابطه‌اش با معشوق، از دیگران جدا شده و به عشق او پای می‌گذارد. دانش و تقوا را از دست داده و فقط به عشق او فکر می‌کند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که نه تنها نمی‌تواند از عشق معشوق دست بکشد، بلکه حتی به خوبی از خیانت و عذاب‌هایی که ممکن است در این رابطه پیش بیاید، آگاه است. او به زیبایی‌های معشوق اشاره کرده و نشان می‌دهد که حتی در سختی‌ها و مشکلات عشق، همچنان به او وابسته است و تحت تأثیر زیبایی‌های او قرار دارد. در نهایت، عشق را به نوعی درد و رنج تعبیر می‌کند که نمی‌تواند از آن رها شود.
من هماندم که با تو پیوستممهر از هرچه جز تو بگسستم
هوش مصنوعی: من در لحظهای که به تو پیوستم، از هر چیزی جز تو جدا شدم و فقط به محبت تو پرداختم.
تا گشادم بکوی عشقت پایرفت تقوی و دانش از دستم
هوش مصنوعی: تا زمانی که به سوی عشق تو قدم گذاشتم، تقوا و دانش از من دور شدند.
بگسستم ز خویش و بیگانهروز اول که با تو دل بستم
هوش مصنوعی: در روز اولی که عاشقت شدم، از خودم و از دیگران جدا شدم.
هیچ طرفی نبستم از عشقتغیر ازین کو دو کون بگسستم
هوش مصنوعی: من هیچ عهد و پیمانی از عشق تو با کسی نبستم، جز این که دو جهان را از هم جدا کردم.
چونکه نتوانم از تو دل برداشتبر جفای تو نیز دل بستم
هوش مصنوعی: زمانی که نتوانم از تو دل بکنم، بر بیرحمی تو هم دلم را بستهام.
ساغرم گر دهی و گر ندهیکه ز چشمان مست تو مستم
هوش مصنوعی: اگر جرعهام را بدهی یا ندهی، من به خاطر چشمان خمار تو مجنونم.
گفته بودی ز چیست خستگیشخستگیهای چشم تو خستم
هوش مصنوعی: به من گفته بودی که علت ناراحتیات چیست، حالا خودم از خستگیهای چشمان تو خستهام.
بسته تر شد ز پیچش زلفتکو امید خلاص ازین شستم
هوش مصنوعی: پیچ و تاب زلف تو باعث شده که امید رهایی از این درد و رنج بیشتر من ناامید شود.
فیض چون زلف تست کافر اگریکسر موی از غمت رستم
هوش مصنوعی: فتوا و رحمت خداوند همانند زلف توست؛ اگر من به طور کامل از غمت آزاد شوم، همچون رستم قهرمان خواهم بود.