غزل شمارهٔ ۶۰۴ - فیض کاشانی

همه عمر بر ره تو رخ خود بخاک سودمبکمینگه وصالت همه انتظار بودم

بفغان گهی و گاهی بطرب ترانه کردمکه مگر تو رحم آری همه نغمهٔ سرودم

بخیال من که هر دم بره تو میدهم جانبگمان تو که هرگز بتو آشنا نبودم

دل و جان و دین و دنیا خرد و صلاح و تقویبره تو رفته رفته همه رفت هر چه بودم

چکنم دلم نخواهد ز جهان به جز تو یاریبیکان یکان نشستم همه را بیازمودم

نرود ز آینه دل سبحات عکس رویتکه بصیقل جمالت دل تیره را زدودم

چو حدیث جانفزایت نشنید گوش جانمچو تو دلبری ندیدم همه را بخود نمودم

شب فرقت تو آمد بدلم هزار عقدهبتو چشم چون گشودم همه عقدها گشودم

دل فیض بیخودانه بهوای تست در رقصکه تو شمع و من بگرد سر تو مثال دودم