غزل شمارهٔ ۶۱۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر، آرزوها و تمایلات خود را با استفاده از تشبیهات و تصاویری زیبا بیان می‌کند. او از دلتنگی و درد ناشی از عشق صحبت می‌کند و خواهان احساساتی چون ناله و آتش بر اثر هوس است. شاعر به دنبال شادابی و مستی بدون حضور می و ساقی می‌باشد و حسرت عشق را با طعم خون جگر توصیف می‌کند. او همچنین از شور و جنون و کشش به سمت جاذبه‌ها و زیبایی‌های طبیعی و عشق سخن می‌گوید و در نهایت به دنبال تحقق این آرزوهاست.
ناله‌ای با اثر هوس دارمآتشی با شرر هوس دارم
هوش مصنوعی: من احساساتی دارم که نمیتوانم بیان کنم و آرزوی شوق و اشتیاقی در دلم میسوزد.
با دلی پر ز درد عشق کسینالهای سحر هوس دارم
هوش مصنوعی: من با دلی پر از درد و عشق، آرزوی فریاد و ناله‌ای در بامداد دارم.
هم دلی پر ز درد میخواهمهم سری بی‌خبر هوس دارم
هوش مصنوعی: میخواهم همراهی داشته باشم که دردهای دلش را احساس کند و در عین حال، کسی که از خواستههایش بی‌خبر و فارغ باشد.
بی می و جام و مطرب و ساقیمستی و شور و شر هوس دارم
هوش مصنوعی: من آرزوی شوق و نشاطی دارم که با شراب، جام، خواننده و ساقی همراه باشد.
عیش بر عاشقان حرام بودمی ز خون جگر هوس دارم
هوش مصنوعی: عیش و شادی برای عاشقان ممنوع است، من فقط آرزو میکنم که از خون دل خود نوشیدنی داشته باشم.
مستئی و جنونی و کشتنکوبکو دربدر هوس دارم
هوش مصنوعی: من حالتی سرخوش و دیوانهوار دارم و میخواهم با شوق و هیجان به دنبال آرزوهایم بروم.
در هوای میان باریکیگشتن اندر کمر هوس دارم
هوش مصنوعی: در هوای باریک و تنگ، دلم میخواهد که در کمر و جستوجوی آرزوها بگردم.
در خیال دهان شیرینیخرفه اندر شکر هوس دارم
هوش مصنوعی: در تخیلم، آرزوی مزه شیرین هلو را در شکر دارم.
کوه و صحرا و عشق و سودائیبهر فیض این هنر هوس دارم
هوش مصنوعی: من برای لذت بردن از این هنر، به کوه، دشت، عشق و شوق نیاز دارم.