غزل شمارهٔ ۶۵۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از شراب عشق و شادی ناشی از آن صحبت می‌کند و به بت پرستی و غزل‌سرایی در لحظه‌های عاشقانه می‌پردازد. او از حالت مستی و بیخودیش ناشی از زیبایی محبوب می‌گوید و از روزهایی که از درد عشق رنج می‌برد، یاد می‌کند. شاعر در عین حال به تنگدستی و دوری از وصال دوست اشاره می‌کند و از مشکلات ناشی از این تغافل‌ها رنج می‌برد. او به خود می‌گوید که وجود او به‌واسطه‌ی عشق و زیبایی محبوبش معنی می‌یابد و حتی در شرایط سخت نیز سعی می‌کند به تعالی برسد.
از شراب عشق مستی میکنمبا خیالی بت‌پرستی میکنم
هوش مصنوعی: من از نوشیدن شراب عشق سرمست میشوم و در خیال پرستش معشوق غرق میگردم.
پیش چشمی و لبی هر دم غزلمیسرایم شور و مستی میکنم
هوش مصنوعی: هر لحظه در حضور چشمان تو و با لبهای تو، غزلهایی میزنم و شور و شوق دارم.
از شراب نرگس مستانهٔبیخودی و می پرستی میکنم
هوش مصنوعی: از شراب نرگس مستانه، در حال نشئه و سرخوشی هستم و به آن وجد و شوق میورزم.
چون شدم بیمار چشمی کی دگریاد روزی تندرستی میکنم
هوش مصنوعی: وقتی که بیمار شدم، دیگر به یاد روزهای سالمی که داشتم نمیفتم.
چون ندارم بر وصال دوست پایچارها از تنگدستی میکنم
هوش مصنوعی: به دلیل اینکه به وصال دوست دسترسی ندارم، از شدت فقر و تنگدستی به چارهاندیشی و یافتن راهحلهایی متوسل میشوم.
از تغافلهای او خون میخورموز بلندیهاش پستی میکنم
هوش مصنوعی: من از بیتوجهیهای او رنج میبرم و از جایگاههای بالایش به زمین میآیم.
فیض از خود لاف هستی کی زنمهستیم چون اوست هستی میکنم
هوش مصنوعی: من از خودم نمیتوانم به کسی فخر بفروشم، زیرا وجود من هم مانند اوست، بنابراین وجودم را با او یکی میدانم.
میشوم عالی چو پستم میکندهستی از بالای پستی میکنم
هوش مصنوعی: وقتی که از شرایط پایین و ناامیدکننده خود عبور میکنم و میروم به سوی بالا، احساس میکنم که به مرتبهای برتر دست یافتهام.