غزل شمارهٔ ۷۰۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی سفر روح از دنیای مادی به سمت معنویات و جاودانگی است. شاعر از فراروی از بدن و عبور به سوی جان و جانان سخن می‌گوید، و به نوعی به تجربه‌های عمیق روحانی اشاره دارد. او از تلاش برای عبور از دردها و رنج‌های دنیوی و گوشه‌نشینی در تلاش برای دستیابی به مکانی بالاتر و معنوی می‌سراید. شاعر در انتها به این نتیجه می‌رسد که باید از خودی که ما را به جحیم می‌کشاند گذر کنیم و به بهشت روحانی بپیوندیم.
کی باشد از جهان بدن سوی جان رویمزان نیز بگذریم ورای جهان رویم
هوش مصنوعی: چه زمانی میتوانم از دنیا و جسمم جدا شوم و به روح و جان برسم؟ از این مرحله هم عبور کرده و به جایی فراتر از دنیا بروم.
از تن به جان سوی جانان سفر کنیمطی مکان کنیم و سوی لامکان رویم
هوش مصنوعی: از جسم به روح به سمت معشوق سفر میکنیم، جایی را که محدودیتهای مکانی وجود ندارد، طی خواهیم کرد.
شور و شغب کنیم پس پردهٔ صوروین راه را ز چشم خلایق نهان رویم
هوش مصنوعی: بیایید هیجان و شلوغی کنیم، پس در پس پردهی زیباییها پنهان شویم و این مسیر را از نظر مردم دور نگه داریم.
کس دید و کس ندید به پریم زین قفستا کوه قاف جانت عنقا روان رویم
هوش مصنوعی: هیچ کس نخواهد دید و هیچ کس نمیداند که من از این قفس پرواز میکنم تا به قله کوه قاف برسم و جانم به پرندهای بینظیر تبدیل شود.
تا چند اوفتیم در این و گل چو خرچون عیسی از زمین به سوی آسمان رویم
هوش مصنوعی: چند بار باید در این دنیا به زمین بیفتیم و در مشکلات و دعاوی غوطهور شویم، مانند شمشیرهای نازک و آسیبپذیر؟ بیایید مانند عیسی (ع) به آسمان صعود کنیم و از این وضعیت رها شویم.
تا چند اینچنین گذرانیم روزگارگویند هست طور دگر آنچنان رویم
هوش مصنوعی: چند مدت باید اینگونه زندگی کنیم؟ میگویند که زندگی بهشیوهای دیگر خواهد گذشت و ما نیز به همانی خواهیم رفت که باید.
سوزیم در جحیم خودی فیض تا به کیخود واکنیم از خود و سوی جنان رویم
هوش مصنوعی: ما در آتش خودخواهی میسوزیم و از خودمان رنج میبریم، پس تا چه زمانی باید به این حالت ادامه دهیم و از خود دور شویم تا به بهشت برویم؟