غزل شمارهٔ ۷۲۷
هوش مصنوعی: این شعر به تأمل در زندگی و خودشناسی دعوت می‌کند. شاعر از خواننده می‌خواهد که به ماهیت وجودی خود دقت کند و در مسیر حق حرکت کند. او می‌گوید که انسان باید درد و رنج خود را بشناسد و در عین حال به جستجوی عشق و حقیقت بپردازد. در نهایت، اهمیت وفاداری به عشق و ایثار در راه حق نیز در این شعر مورد تأکید قرار گرفته است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که تنها از طریق فهم عمیق خود و ارتباط با عشق الهی می‌توان به ارزش‌های واقعی زندگی دست یافت.
تا چند بر باطل نهی ایدل مدار خویشتنیکبار خود را یاد کن در روزگار خویشتن
هوش مصنوعی: تا کی بر خطاهای خود پا میگذاری؟ یک بار خود را در روزگارت مرور کن و به خودت توجه کن.
از راه دوری آمدی هم راه دوری میرویزآغاز کار خود به بین انجام کار خویشتن
هوش مصنوعی: تو از مسافتی طولانی به اینجا آمدی، حالا هم باید با فاصله دوری برگردی. از همان ابتدا به نتیجه کار خود نگاه کن.
حق را بجو از راه دین و ز شرع خیر المرسلینحیران چرائی اینچنین در کار و بار خویشتن
هوش مصنوعی: از راه دین و با پیروی از رسالت بهترین پیامبران، حق را جستجو کن و در کارها و امور خودت، حتماً از اینکه چرا چنین حالتی پیش آمده، دچار سردرگمی مشو.
از تست دردورنج تو وز تو دوا و گنج توگنج نهان خود خودی هم خود تومار خویشتن
هوش مصنوعی: از مصیبتهای تو و رنجی که به من میرسد، من درمان و گنجی مییابم. گنجی که در درون خود دارم و خودی که در حقیقت تو نیز بخشی از آن هستی.
در دل زعشق آتش فروز خود را در آن آتش بسوزآتش شو و هم خود تو باش شمع مزار خوشتن
هوش مصنوعی: در دل خود از عشق شعلهای برافروز و خود را در آن آتش بسوزان. به آتش دلی مبدل شو و در این آتش، خودت را همچون شمعی روشن نگهدار.
در راه حق منصور باش از هرچه جز‌حق دور باشدر راه عشق حق فکن از خویش بار خویشتن
هوش مصنوعی: در مسیر حقیقت باید استوار باشی و از هر آنچه غیر از حقیقت است فاصله بگیری. در راه عشق به حقیقت، بار مسئولیت خود را بر دوش بکش و از خویشتن غافل نباش.
جانم فدای آنکه او جانرا فدای عشق کردچون فیض شد در عید وصل قربان یار خویشتن
هوش مصنوعی: من جانم را قربانی کسی میکنم که جانش را به خاطر عشق فدای کرده است. مانند فیض که در روز جشن وصال، خود را برای محبوبش قربانی کرده است.