غزل شمارهٔ ۷۷۰
هوش مصنوعی: این شعر از حس عمیق عشق و دلبستگی شاعر به معشوق حکایت می‌کند. شاعر از غم جدایی و شوق وصال آزرده خاطر است و خودش را به آتش تشبیه می‌کند که درونش شعله‌ور است. او احساس می‌کند که معشوقش همه چیز برای اوست و بدون او هیچ چیز نمی‌باشد. شاعر حتی خود را با سنگ و دریا، و حالتی از زحمت و درد توصیف می‌کند که ناشی از عشق اوست. او نشان می‌دهد که در این عشق همه چیز به معشوقش وابسته است و زندگی و روحش تحت‌تأثیر او قرار دارد. شاعر به نوعی از ناتوانی در دوری از معشوق و نبودن استقلال از او سخن می‌گوید و در انتها بیان می‌کند که با وجود همه رنج‌ها، عشق او همچنان برایش مهم و ضروری است.
شدم آتش از غم او که مگر دمی کنم جاچو درون سنگ آتش بدل چو سنگ او من
هوش مصنوعی: من به خاطر غم او به آتش تبدیل شدم، شاید بتوانم در لحظهای جای او را بگیرم؛ چون درون سنگ، آتش وجود دارد و من هم مانند سنگی هستم که آتش درونش شعله‌ور است.
پری خیالش آید ز سرم خرد ربایدبچه سان رهم ندانم ز خیال شنگ او من
هوش مصنوعی: تصویر دخترکی زیبا و خیالانگیز از ذهنم میگذرد و به شدت مرا به خود مشغول کرده است، طوری که نمیتوانم به فکر و احساسات خود کنترل داشته باشم. مانند کودکی بیخبر از دنیای اطراف، در خیال ناشیانه و دلنشین او غرق شدهام.
نچنان نهنگ عشقش بدمم فرو کشیدهکه خلاصیی توانم ز دم نهنگ او من
هوش مصنوعی: عشق او همچون نهنگ بزرگی است که من را در عمق خود فرو برده و توان رهایی از چنگال این عشق را ندارم.
تن من چه خاک گردد همه گلستان برویمکه شوم ببوی او من که شوم برنگ او من
هوش مصنوعی: بدن من چه زمانی به خاک تبدیل خواهد شد زمانی که همه جا پر از گل و خوشبو شود. من نیز میخواهم بوی او را استشمام کنم و رنگ او را به خود بگیرم.
اگراو زند به تیرم و گر او زند بسنگمنرم ز پیش تیرش نجهنم ز سنگ او من
هوش مصنوعی: اگر او با تیر به من حمله کند و یا اگر با سنگ به من بزند، من به خاطر تیرش از پیش میروم و از سنگ او گریزی ندارم.
بجفاش صلح کردم ببلاش دل نهارمنکشم ز کوی او پا نرهم ز چنگ او من
هوش مصنوعی: به خاطر او با دل و جان صلح کردم و برایش هیچ چیزی نمیخواهم. در طول روز دلم نمیکشد که از کوی او دور شوم و از عشقش رها نشوم.
همه اوست خیر و خوبی همه من نیاز و زاریهمه عز و فخر من او همه عار و ننگ او من
هوش مصنوعی: همه خوبیها و نیکیها از آن اوست و من فقط نیازمند و در حال نالهام. تمام عزت و افتخار من به او است و او سرزنشها و عیبهایم را به دوش میکشد.
دل و دین عمر دادم بهواش فیض و رفتمنگرفته هیچ کامی ز دهان تنگ او من
هوش مصنوعی: عمر و احساسات و ایمانم را به خاطر او فدای کردم و از او دور شدم، اما هیچ چیز از دهان تنگ و محدود او نصیبم نشد.