غزل شمارهٔ ۷۷۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و اندوه عمیق خود به خاطر جدایی از محبوب سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که دلش در دریای غم غرق شده و هیچ راهی برای بهبود وضعیتش وجود ندارد. شاعر به زنجیر زلف محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که این زنجیر او را به جنون رسانده است. هر فریادی که می‌زند تاثیری ندارد و امید به بهبودی از این وضعیت به طور مداوم کمتر می‌شود. در انتها، شاعر به وضعیت دلها و نامساعدی اوضاع اشاره دارد که به نظر می‌رسد از بد به بدتر رفته است.
غم پنهان سمر شد چون کنم چونمحبت پرده در شد چون کنم چون
هوش مصنوعی: غم پنهان من آشکار شد، چه کنم؟ وقتی عشق پردهها را کنار زد، چه کنم؟
بگردابی فرو شد پای دل راکه آب از سر بدر شد چون کنم چون
هوش مصنوعی: دل در گردابی افتاده است و همه چیز بر او سخت شده است، بهطوری که او احساس می‌کند که دیگر نمیتواند از این وضعیت خارج شود. در این حالت، نمیداند چه باید بکند.
خوش آنروزی که دل در دست من بوددل از دستم بدر شد چون کنم چون
هوش مصنوعی: روزی خوش و دلپذیر بود که عشق و احساساتم در کنترل من بودند، اما حالا این دل و احساسات از دستم بیرون رفتهاند و نمیدانم چه باید بکنم.
بجنبانید تا زنجیر زلفشجنونم بیشتر شد چون کنم چون
هوش مصنوعی: حرکت کنید تا زنجیر موی او، جنونم را بیشتر کرده است. حالا چه باید بکنم؟
ندارد در دلش تاثیر فریادفغانم بی اثر شد چون کنم چون
هوش مصنوعی: دلش تحت تأثیر فریاد و زاری من نیست و بینتیجه شده است. چه کنم؟
چسان امید بهبودی توان داشتکه کار از بدبتر شد چون کنم چون
هوش مصنوعی: چطور میتوان به بهبودی امید داشت وقتی که اوضاع از بدتر هم بدتر شده است؟ چه کاری باید انجام دهم؟
فتاده بر در دلها بلی فیضگدای در بدر شد چون کنم چون
هوش مصنوعی: دلها غرق در محبت و رحمت شده است، اما من چه باید بگویم وقتی گدا به درگاه عشق آمده و حالش بد شده است؟