غزل شمارهٔ ۸۲۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی احساس عمیق عشق و اینکه چگونه معشوق به آرامی و به تدریج دل عاشق را می‌رباید و او را از خود بی‌خود می‌کند، صحبت می‌کند. شاعر از کشش عاطفی و تأثیرات آن بر روی جان و وجود خود می‌گوید. عشق، به تدریج او را از دنیای مادی آزاد می‌کند و او را به مقام‌های بالاتر معنوی می‌برد. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که عشق او به معشوق تبدیل به یک افسانه و موضوع بحث دیگران شده است.
دل از من بردی ای دلبر به فن آهسته آهستهتهی کردی مرا از خویشتن آهسته آهسته
هوش مصنوعی: ای محبوب، تو بدون اینکه متوجه شوم، قلبم را از من گرفتی و به آرامی مرا از خودم خالی کردی.
کشی جان را به نزد خود ز تابی کافکنی در دلبه سان آنکه می‌تابد رسن آهسته آهسته
هوش مصنوعی: جان خود را به گونهای به نزد خود بکش که همانند رسنی که به آرامی خم میشود، در دل تاب بخورد.
ترا مقصود آن باشد که قربان رهت گردمربایی دل که گیری جان ز من آهسته آهسته
هوش مصنوعی: من هدفم این است که برای تو قربانی شوم، زیرا تو به آرامی دل مرا میگیری و جانم را از من میستانی.
چو عشقت در دلم جا کرد و شهر دل گرفت از منمرا آزاد کرد از بود من آهسته آهسته
هوش مصنوعی: وقتی عشق تو در دل من جا گرفت و احساساتم را تسخیر کرد، مرا به آرامی از وجود خود رهانید.
به عشقت دل نهادم زین جهان آسوده گردیدمگسستم رشته جان را ز تن آهسته آهسته
هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو، دل خود را به تو سپردم و از این دنیا احساس آرامش کردم. به آرامی، ارتباط جانم را با بدنم قطع کردم.
ز بس بستم خیال تو تو گشتم پای تا سر منتو آمد خرده خرده رفت من آهسته آهسته
آنقدر خیال روی تو را در درون خود نقش داده ام از فرق سر تا نوک پایم را وجود تو فراگرفته همینکه ذره ذره وجود تو در من وارد شد وجود من آرام آرام از درونم رخت بر بست
سپردم جان و دل نزد تو و خود از میان رفتمکشیدم پای از کوی تو من آهسته آهسته
هوش مصنوعی: عشق و دل خود را به تو سپردم و خودم کمکم از این دنیا کنار رفتم، آرام آرام از راهت دور شدم.
جهان پر شد ز حرف فیض و رندی‌های پنهانششدم افسانهٔ هر انجمن آهسته آهسته
هوش مصنوعی: دنیا پر از گفتار و رازهای فیض و رندی شده و من تبدیل به داستانی شدم که در هر جمعی به آرامی نقل میشود.