غزل شمارهٔ ۸۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند درخواست نجات و رهایی از مشکلات و دغدغه‌های زندگی را دارد. او از محیط پر از بلا و غم شکایت می‌کند و به وحشت و خطرات موجود اشاره می‌کند. شاعر احساس تنهایی و اضطراب دارد و از خدا می‌خواهد که او را از وسوسه‌های نفس و آسیب‌های ناشی از هوس‌ها و مردم بد نجات دهد. همچنین، او به جهل و آماده نبودن جامعه برای درک حقیقت اشاره می‌کند و در نهایت به احساس غرق شدن در غم و افسردگی می‌پردازد و از خداوند یاری می‌طلبد.
از خودی ای خدا نجاتم دهزین محیط بلا نجاتم ده
هوش مصنوعی: خداوندا، مرا از این گرفتاریها و مصیبتها نجات بده و به من کمک کن.
یکدم از من مرا رهائی بخشاز غم ما سوی نجاتم ده
هوش مصنوعی: لطفاً کمی از غم و اندوه من دور شوید و هرچه زودتر به من کمک کنید تا نجات پیدا کنم.
دلم از وحشت جهان بگرفتزین دیار فنا نجاتم ده
هوش مصنوعی: دل من از ترس و هراس این دنیا آشفته شده، از این سرزمین زوال و فنا مرا نجات بده.
نفس اماره قصد من داردزین دم اژدها نجاتم ده
هوش مصنوعی: نفس سرکش من قصد آسیب رساندن به من را دارد، ای خدا، مرا از این وضعیت سخت نجات بده.
داد خاکسترم بباد هوساز بلای هوا نجاتم ده
هوش مصنوعی: به من کمک کن تا از اسارت و تاثیرات منفی نفس و آرزوهای بیهوده رها شوم و معنای واقعی زندگی را بیابم.
صحبت عامه سوخت جانم راز آتش بی‌ضیا نجاتم ده
هوش مصنوعی: از حرفهای مردم دلم به شدت آتش گرفته و در این شرایط سخت نیاز به نجات و آرامش دارم.
خلقی افتاده در پی جانمزین ددان دغا نجاتم ده
هوش مصنوعی: گروهی از مردم به دنبال جان من هستند، از دست این مکاران و فریبکاران مرا نجات بده.
جهل بگرفته سر بسر عالمزین جنود عما نجاتم ده
هوش مصنوعی: جهل تمام جهان را فرا گرفته است، پس ای عقل، مرا از این سپاه نادانی نجات بخش.
نتوانم ز راستی دم زدزین کجان دغا نجاتم ده
هوش مصنوعی: من نمیتوانم از راستگویی صحبت کنم، زیرا نمیدانم از کجا میتوانم خودم را از فریب و نیرنگ نجات دهم.
غرقه در بحر غم شدم چون فیضمیزنم دست و پا نجاتم ده
هوش مصنوعی: من به شدت در دریای غم فرو رفتهام و مانند کسی که در آب دست و پا میزند، به کمک نیاز دارم.