غزل شمارهٔ ۸۸۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دلتنگی و رنجی که به خاطر عشقش متحمل می‌شود، سخن می‌گوید. او به طرف مقابل اشاره می‌کند که با محبت و وفاداری‌اش او را به دام انداخته و سپس رها کرده است. شاعر احساس می‌کند که تمامی تلاش‌ها و فداکاری‌هایش بی‌پاسخ مانده و به جای محبت، تنها جفا دیده است. او از درد و غم‌هایی که در این مسیر متحمل شده، سخن می‌گوید و به خصوص به آلام خود اشاره می‌کند. در پایان، با نوعی ستایش از معشوق، همه دردهایش را از او می‌داند و به بیمار دلش به عنوان طبیب اشاره می‌کند. شعر دربردارنده احساساتی عمیق از عشق و درد ناشی از آن است.
گره از زلف خویش وا کردیبر دلم بستی و رها کردی
هوش مصنوعی: تو گره موهایت را باز کردی، اما قلب من را به خود بستی و سپس رها کردی.
در میان بلاش سر دادیعقدهٔ محکمش بپا کردی
هوش مصنوعی: در وسط ماجرا، ناامیدیات را کنار گذاشتی و تصمیم گرفتی که اقدامی جدی انجام دهی.
راه بیرون شدن برو بستیدر اندوه و غصه وا کردی
هوش مصنوعی: تو راهی برای بیرون رفتن از اندوه و غصه پیدا کردی و درهای شادی را برای خود باز کردی.
مرغ زار شکسته بالی راهدف تیر ابتلا کردی
هوش مصنوعی: تو با زندگی سخت و چالشهایش، به کسی که از پا افتاده و آسیبدیده، آسیب بیشتری زدی.
طایر قدس را ببستی بالطعمهٔ اژدر بلا کردی
هوش مصنوعی: پرندهای که به سرزمین مقدس تعلق دارد، تو او را به دام انداختی و شکار زهرآگین بلا کردی.
از برای تو من چها کردمتو بپاداش آن جفا کردی
هوش مصنوعی: من برای تو کارهای زیادی انجام دادم، اما تو در مقابل هیچ کار خوبی نکردی و فقط جفا روا داشتی.
در رهت من بجان وفا کردمتو بجای وفا جفا کردی
هوش مصنوعی: برای تو جانم را فدای وفا کردم، اما تو به جای اینکه وفادار باشی، به من آسیب زدی.
ز آتش غصه سوختی جانمخاکم اندر هوا هبا کردی
هوش مصنوعی: از درد و غم سوختهای، جانم را به خاطر بیتفاوتی تو چون خاکی در آسمان پراکنده کردی.
هر بلائی که بود در عالمبر سر فیض مبتلا کردی
هوش مصنوعی: هر مشکل و بلا که در دنیا وجود داشت، بر سر فیض نازل کردی و او را گرفتار ساختی.
هر چه کردی بجای من ای جاننیک بایسته و بجا کردی
هوش مصنوعی: هر چه که برای من انجام دادی، ای جان، کار نیک و بهجایی بود.
آفرین باد ای طبیب دلمهمه درد مرا دوا کردی
هوش مصنوعی: ای طبیب دلم، تو با هنرت همه دردهایم را درمان کردی.