غزل شمارهٔ ۹۰۲
هوش مصنوعی: شعر در مورد عشق و ارادت به یک شخص خاص است. شاعر ابراز میکند که اگر آن شخص بخواهد، جانش را برای او فدای میکند و او را همچون مهمان در دلش می‌پذیرد. عشق و ارادت او به حدی است که همه جانها برای او فدای می‌شوند. شاعر نکته‌ای را نیز یادآور می‌شود که اگر کسی او را سرزنش کند، دلش به فرمان آن فرد نیست و هر سخنی که درباره خوبی‌ها گفته، در مورد همان شخص است. زیبایی‌های آن شخص، مانند زلف و صورتش، به ایمان و آیات الهی تشبیه شده و شاعر به همچنان می‌خواهد که با محبت او، جانش را نثار کند.
چه شود گر تو شوی جان کسیشبکی سر زده مهمان کسی
هوش مصنوعی: چه اشکالی دارد اگر تو به عنوان روح و جان کسی وارد زندگیاش شوی و برای مدتی در کنار او باشی؟
پیشت آرد ز دل و جان خانیبپذیری بکرم خوان کسی
هوش مصنوعی: اگر کسی با دل و جان به نزد تو بیاید و به احترام او پذیرایی کنی، نشاندهندهی بزرگواری و کرامت توست.
دل و جان اردل و جان آرد پیشای فدای تو دل و جان کسی
هوش مصنوعی: دل و جان به خاطر تو فدای کسی می‌شود.
همه جانها بفدای تو شودکه تو هم جانی و جانان کسی
هوش مصنوعی: تمام جانها فدای تو خواهد شد، چرا که تو هم خود جان هستی و هم محبوبِ کسی.
گر ملامت کندم واعظ شهردل من نیست بفرمان کسی
هوش مصنوعی: اگر واعظ شهر من را سرزنش کند، باید بدانید که دل من به دست کسی نیست که او بخواهد مرا کنترل کند.
سخنی رفت ز خوبی گفتمآیتی آمده در شأن کسی
هوش مصنوعی: سخنی از خوبیهای کسی بیان کردم و بر این اساس نشانهای از بزرگی و عظمت او پدیدار شد.
ظلمت زلف تو کفر است و ضلالنور رخسار تو ایمان کسی
هوش مصنوعی: سیاهی و ظلمت موهای تو باعث گمراهی و کفر است، اما نور روی تو سبب ایمان و هدایت می‌شود.
خال و خط تو و روی چو مهتآیت و سورت و قرآن کسی
هوش مصنوعی: نقش و نگارهای تو و چهرهات همچون ماه، نشانهای از زیبایی و کمال است.
میکند فیض نثارت چه شودبپذیری بکرم جان کسی
هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که زمانی که تو از لطف و محبت خود به دیگران بهره میگذاری، چه نتایجی برای تو به همراه خواهد داشت و آیا به راستی آمادهای که جان کسی را بپذیری و با او رازی بشوی؟