غزل شمارهٔ ۹۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف خوشحالی و سرور می‌پردازد که از ارتباط با معشوق و عشق به دست می‌آید. او می‌گوید خوشا حال کسانی که در عشق دچار می‌شوند یا به عشق خود پاسخ مثبت می‌گیرند. شاعر از حالتی صحبت می‌کند که در آن عشق و محبت می‌تواند دل‌تنگی و درد را شفا دهد و آرامش را به زندگی انسان‌ها بازگرداند. به طور کلی، این شعر نمایشگر زیبایی‌های عشق و اثرات مثبتی است که بر دل و جان انسان‌ها گذاشته می‌شود.
خوشا فال آن کو دوچارش شویخوشا حال آنکو نگارش شوی
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که دچار عشق و محبت شود و خوشا به حال کسی که محبوبش او را بنگارد و به او توجه کند.
خوش آن بیدلیرا که پرسش کنیخوش آن بی کسیرا که یارش شوی
هوش مصنوعی: خوشا به حال آن کسی که بتواند بیدردسر از دیگران سوال کند و خوش به حال کسی که بتواند در تنهاییاش همسر و همراهی پیدا کند.
خوش آشفته‌ایرا که آئی برشقرار دل بی‌قرارش شوی
هوش مصنوعی: اگر تو به این فرد بیقرار و مضطرب نزدیک شوی، او از آرامش و دلخوشی بهتری برخوردار خواهد شد.
شفا یابد آن دردمندی که توانیس دل سوگوارش شوی
هوش مصنوعی: کسی که دلش پر از غم است، اگر تو همراه و مونس او شوی، دردهایش التیام مییابد.
خوشا روز آن عاشق زار، توشبی آئی و در کنارش شوی
هوش مصنوعی: روز شادی است برای عاشق بینوا، وقتی تو به نزد او میآیی و در کنار او قرار میگیری.
چه بیخود شود از لب و چشم توتو هوش دل هوشیارش شوی
هوش مصنوعی: وقتی که لبها و چشمهایت به کار میآیند، آدم از خود بیخود می‌شود و دلش را هوشیار میسازی.
شوی گاه خورشید روز خوششگهی شمع شبهای تارش شوی
هوش مصنوعی: ساعتهایی که روز است، درخشش خورشید را دارد و لحظاتی که شب می‌شود، مانند شمعی در شبهای تاریک میتابد.
کند فیض چون جان بقربان تو راخوش آنکو تو شمع مزارش شوی
هوش مصنوعی: وقتی که نعمتها و خوشیها به پایان میرسند، خوشا به حال کسی که تو را به عنوان روشنایی قبرش در کنار خود داشته باشد.
چه می‌آئی ایجان درین خاکدانخوشا حال تو گر نثارش شوی
هوش مصنوعی: ای جان! چه نیازی به آمدن در این دنیای خاکی است، خوش اقبال تو اگر بخواهی در راه آن فدا شوی.