رباعی شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق می‌خواهد که تن خود را رها کند تا او جانش شود و جان معشوق را نیز فدای عشقش کند. او از معشوق می‌خواهد که هرگونه سختی و دردی را تحمل کند تا او بتواند به او کمک کند و درمانش باشد. در واقع، شاعر به پیوند عمیق و عاشقانه‌اش با معشوق اشاره می‌کند.
تن را بگذار تا شوم من جانتجان را تو بباز تا شوم جانانت
هوش مصنوعی: بدن خود را رها کن تا من روح تو شوم. تو جان خود را فدای من کن تا من روح تو شوم.
از پای درآی تا بگیرم دستتبا درد بساز تا شوم درمانت
هوش مصنوعی: بیآنکه خسته شوی، از پا درآ، تا بتوانم دستت را بگیرم و با تحمل درد، به تو آرامش دهم.