رباعی شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بی‌فایدگی سخنان نیکو و موعظه‌هایی که به دیگران می‌زند اشاره می‌کند. او می‌گوید که هیچ‌کس به این نصیحت‌ها توجه نمی‌کند و در نتیجه، تلاش‌ها بی‌ثمر به نظر می‌رسند. شاعر همچنین به تاریکی و درخشش نوری که از دیگران نمی‌بیند اشاره کرده و این موضوع را به عدم تغییر و تحول در زندگی‌ها مرتبط می‌داند.
ای فیض بسی موعظه گفتی به عبثدر گوش نکردی در و سفتی به عبث
هوش مصنوعی: ای فیض، تو به طور زیاد نصیحت کردی، اما در گوش کسی نرفت و بیفایده بود. همواره درِ دلها را محکم بستی و باز هم بینتیجه ماند.
نوری بدل کسی نمی‌بینم منبس خانه تاریک که رفتی به عبث
هوش مصنوعی: من هیچ نوری از کسی نمی‌بینم، چون خانهام خیلی تاریک است و تو بیفایده رفتی.