رباعی شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان میکند که نمیتواند با وصل معشوق، دست بر کمر او بگذارد و فراق او برایش دردآور است. او میگوید تنها راهی که در برابر این درد وجود دارد، بیتابی و ناله و آه است که البته تاثیر چندانی ندارد.
با وصل تو دست در کمر نتوان کردبا درد فراق هم بسر نتوان کرد
هوش مصنوعی: نمیتوانم با تو در آغوش باشم و در عین حال درد جدایی را تحمل کنم.
چون چارهٔ کار غیر بیتابی نیستجز ناله و آه بیاثر نتوان کرد
هوش مصنوعی: وقتی که هیچ راهحلی جز بیتابی وجود ندارد، نمیتوان کاری جز ناله و آه کشیدن کرد.