رباعی شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و زیبایی اشاره می‌کند که می‌تواند از درد و رنج انسان بکاهد. او می‌گوید که عشق و لبان معشوق قادرند بیماری‌ها را درمان کنند و حتی از دشنام‌ها و خستگی‌ها بهره می‌برند تا فرجا و شفا به ارمغان بیاورند. در نهایت، درد و درمان در کنار یکدیگر قرار دارند.
ای خسته ترا آن سر کو میسازدزان لب دشنام روبرو میسازد
هوش مصنوعی: ای خسته، آن کسی که در آن کوچه زندگی می‌کند، از آن لبهای دشنام که به سمت تو میآید، میسازد.
لب میدهدت شفا ز بیماری چشمدرد او را دوای او میسازد
هوش مصنوعی: لبخند تو درمانی است برای درد چشم و بهبودی او را ممکن میسازد.