رباعی شمارهٔ ۱۴

هوش مصنوعی: این شعر به احساس تنهایی و ناامیدی شاعر اشاره دارد. او می‌گوید که دنیا مانند یک گلخن (آتشی سوزان) شده و هر دوستی جز خدا، به دشمنی تبدیل شده است. به جز محبت خدا، هر چیزی که در دل داشته، به او اندوه و ناراحتی بخشیده است. در واقع، این شعر نشان‌دهندهء از دست دادن دوستان و چالش‌های زندگی است و تنها عشق الهی را تسکین‌دهنده می‌داند.